เมื่อทำแล้วก็ต้องทำให้สุด คนที่ควรหลงก็หลง คนที่ควรยกย่องก็ยกย่อง จากการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ครานั้น เหล่าขุนนางก็หุบปากกันสนิท หากวันนี้มีใครเอ่ยถึง ก็จะเล่าว่าเขาในวัยหนุ่มยังไม่รู้ความ และเรื่องนี้ก็ไม่ได้ส่งผลอะไรต่อตำแหน่งของเขาในราชสำนัก
ในใจของฮูหยินใหญ่รู้ดีกว่าอะไรทั้งหมด แม้จะเพียงในนาม แต่เขาก็ยังเก็บตำแหน่งชายาเอกเอาไว้หลายปีเพื่อคนแซ่ฟางผู้นั้น ทว่านางเริ่มสัมผัสถึงบางสิ่งได้อย่างชัดเจน…
ไม่ว่าคนภายนอกจะมองว่าเขายังฝังใจกับคนแซ่ฟางเพียงไร แต่ความจริง ฐานะของคนแซ่ฟางในใจเขาคงจะไม่หนักแน่นและลึกซึ้งไปกว่าฐานะที่เขาครอบครองอยู่ในตอนนี้
ดีไม่ดี…
เขาอาจจะมั่นใจมากพอว่าตนมีวิธีการที่จะคว้าทั้งสองอย่างมาครอบครอง
“ช่างเถอะ!” ทิ้งเรื่องราวน่าปวดใจเหล่านี้ไว้เบื้องหลัง ฮูหยินใหญ่ยกมือโบกไปมา เอ่ยว่า “เลิกพูดเรื่องนี้เถอะ ท่านพ่อเป็นขุนนางอยู่ในราชสำนักหลายสิบปี การแก่งแย่งชิงดี กลอุบายมากเล่ห์พวกนี้ล้วนถูกมองออกจนทะลุปรุโปร่ง หากเขาพูดมาเช่นนี้แปดส่วนคงไม่ผิดเป็นแน่ ข้าอาศัยอยู่จวนนี้มาก็เกือบยี่สิบปีแล้ว มีอะไรที่ปลงไม่ลงอีก ก่อนหน้านี้เคยอยู่อย่างไร ต่อไปก็อยู่เช่นนั้นแหละ”
หรูโม่มองรอยยิ้มสงบนิ่งของนาง ในใจก็พลันเจ็บปวด
แค่ความรู้สึกระหว่างชายหญิง ทว่าไม่อาจทำทุกอย่างได้ตามใจหวัง ทั้งยังล่วงเลยผ่านมานับหลายปีแล้ว
