จากเครื่องรางอวยพรธรรมดา กลายเป็นจดหมายที่ฮูหยินใหญ่เขียนเองกับมือ ว่าต้องการดึงนางมาเป็นพวก เหมือนกับสารผูกมิตรที่ส่งให้กับศัตรูอย่างไรอย่างนั้น
ปีนี้ฮ่องเต้อายุมากแล้ว ไม่ค่อยจะใส่ใจกับเหล่าสตรีในวังหลังเหมือนในอดีต แต่หลังจากทั่วป๋าหรงเหยาเข้าวังไป คล้ายว่าพระองค์จะกลับมาลุ่มหลงกิจธุระระหว่างชายหญิงอีกครั้ง ระยะนี้ก็ค้างที่ตำหนักของนางแทบทุกคืน จนวันนี้นางตั้งครรภ์แล้ว…
แม้ฮองเฮาจะไม่พูดอะไร แต่ข้างในคงเห็นนางเป็นตะปูตำเท้า
ถึงข้าวของจะส่งไปให้ทั่วป๋าหรงเหยาทางนั้น แต่ใครๆ ก็รู้กันทั่วว่าหลัวฮองเฮาใช้วิธีใดในการปกครองวังหลัง ไม่มีเรื่องใดสามารถเล็ดลอดสายตาหลัวฮองเฮาไปได้ นั่นเท่ากับว่าฮูหยินใหญ่เดินมาชนปากกระบอกปืนของนางเอง แส่หาเรื่องตายชัดๆ!
การยืมดาบฆ่าคนเช่นนี้ ถือว่าชายารองเหลยทำได้อย่างยอดเยี่ยม ไม่เพียงมองทะลุถึงนิสัยของนาง ทั้งยังคำนวณแผนการที่หลัวฮองเฮาใช้ปกครองวังหลังได้อย่างไม่ตกหล่น
แต่นางคงจะคิดไม่ถึงว่าฮูหยินใหญ่ที่ไม่เคยมีบทบาทอะไรจะระวังตัวถึงเพียงนี้ พอรู้ว่าแม่นมกุ้ยเข้าไปที่ห้องเสบียง ก็สั่งคนให้ตรวจสอบของทั้งหมดที่จะส่งเข้าวังอีกรอบหนึ่ง จนค้นเจอจดหมายฉบับนั้นเข้าโดยบังเอิญ
ทว่ายังมีเรื่องที่เหนือชั้นยิ่งกว่า ฮูหยินใหญ่เรียกคนมาจัดการกับข้าวของ ใส่สิ่งที่ทำให้ร่างกายอ่อนแอซูบผอมเพิ่มไปด้วย จากนั้นก็ค่อยแอบมาฟ้องฉู่สวินหยาง
