ฉู่สวินหยางเหลือบมองนางทีหนึ่ง แล้วโบกมือส่งให้ เอ่ยว่า “แยกย้ายกันไปเสีย ชิงเถิง ตอนนี้ใกล้จะสิ้นปีแล้ว ด้านนอกคนมากวุ่นวาย บอกพ่อบ้านเฉิงว่าไม่ต้องตระหนี่ ส่งคนคุ้มกันตามไปมากหน่อย อย่างไรก็ต้องส่งชายารองกับน้องห้าไปให้ถึงจวนนอกเมืองอย่างปลอดภัย”
ปากบอกว่าคนคุ้มกัน แต่ความจริงคือผู้คุม นี่คือการตัดความหวังที่พวกนางจะร้องขอความช่วยเหลือจากจวนสกุลเหลย
ชายารองเหลยถูกโจมตีครั้งแล้วครั้งเล่าจนสีหน้างุนงง รับมือไม่ไหว ตัวคนคล้ายจะสติหลุดไปแล้ว ยืนโง่งมแน่นิ่งอยู่ตรงนั้น
ฮูหยินใหญ่ส่งสายตาให้ทีหนึ่ง หรูโม่รีบออกไปนอกเรือน ไม่นานก็กลับมาพร้อมกับสาวใช้รุ่นใหญ่ตัวบึกบึน
“ชายารองเหลยกับท่านหญิงห้ามีฐานะสูงส่ง แม้ว่าจะอยู่ด้านนอกแต่ก็ไม่อาจให้เสียเกียรติ” ฮูหยินใหญ่เอ่ย “พวกเจ้าทั้งหมดติดตามไปรับใช้ อย่าได้อิดออดเด็ดขาด เข้าใจหรือไม่?”
ชายารองเหลยกับฉู่เยว่เหยียนจะออกจากจวน สาวใช้ประจำกายสองคนอย่างไรก็ต้องพาไปด้วย แต่ว่าคนอื่นๆ มิอาจให้พวกนางเลือกสรรได้ตามใจ
สาวใช้รุ่นใหญ่พวกนี้ล้วนแต่ทำงานหยาบอยู่นอกจวน ก่อนนั้นที่ชายารองเหลยมีอำนาจก็ไม่เคยเห็นหัว ไม่เคยมองหน้าพวกเขาเสียด้วยซ้ำ ภายภาคหน้าจะลำเลิกทวงบุญคุณต่อกันย่อมเป็นไปไม่ได้
“ตอนนี้ฟ้ายังไม่ทันมืด รีบไปเสียเถอะ!” ฉู่สวินหยางกล่าวจบก็หมุนกายเดินหนี เห็นชัดว่าไม่สนใจเรื่องต่อจากนี้แล้ว
