นางโน้มตัวลงไป ปัดมือของฉู่เยว่เหยียนที่ดึงชายกระโปรงของนางเอาไว้ เอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบไร้คลื่นลม “เจ้าลืมไปแล้วหรือไง? พวกเรายังมีบัญชีแค้นเก่าอีก? แค่ให้เจ้าแต่งกับเหลยซวี่ ถือว่าข้าเมตตามากแล้ว”
ฉู่เยว่เหยียนถูกนางผลักออก ร่างกายเอนไปอีกทาง ตกตะลึงไม่ขยับเขยื้อน
หญิงผู้นี้ จะไม้อ่อนหรือไม่แข็งก็ใช้ไม่ได้ผล!
นี่เป็นครั้งแรกที่นางยอมก้มศีรษะ ขอร้องผู้อื่นเสียงอ่อนเสียงหวาน สุดท้ายกลับได้มาเพียงวาจาเหยียบหยันให้อับอาย
ฉู่สวินหยางคร้านจะเปลืองน้ำลายกับนาง จึงเดินอ้อมตัวนาง มุ่งหน้าไปทางเรือนจิ่นฮว่า
ด้านหลัง ชายารองเหลยกับลูกสาวต่างก็ยื้อยุดอย่างไม่ยินยอม เสียงโหวกเหวกดังไปทั่วบริเวณ ฉู่สวินหยางทำเหมือนว่าไม่ได้ยิน
กลับมาถึงเรือนจิ่นฮว่า ชิงหลัวรินน้ำชาให้นางจิบดับกระหาย ทางหนึ่งก็เอ่ยอย่างสงสัยว่า “ท่านหญิง ในเมื่อจวนเรามีตัวปัญหาอย่างชายารองเหลยกับลูกสาวลดไปสองคน ต่อไปเรื่องวุ่นวายคงจะหายไปมาก แต่ว่าส่งชายารองเหลยออกไปเช่นนี้ ต่อไปฮูหยินใหญ่จะไม่มีอำนาจเด็ดขาดอยู่ผู้เดียวหรือเจ้าคะ?”
