แม่นมกุ้ยพยายามกดศีรษะให้ต่ำ ไม่กล้าหายใจแรง เพียงใช้หางตาเหล่มองชายารองเหลย
ชายาเหลยเห็นว่านางมองมาก็ยิ่งร้อนรน ตะคอกว่า “นางถามความเจ้า เจ้ามามองข้าทำไม?”
แม่นมกุ้ยหัวไว รีบตอบว่า “บ่าว… บ่าวก็ไม่เคยเห็นเหมือนกัน!”
ฉู่สวินหยางได้ฟัง ก็หัวเราะออกมาเบาๆ เอ่ยว่า “ดูท่าความจำของพวกเจ้านายบ่าวจะไม่ดีเอาเสียเลย เดี๋ยวอีกไม่นานก็จะจำได้เองแหละ!”
ทำไมอยู่ดีๆ นางถึงคุยง่ายขึ้นเป็นกองเช่นนี้?
ชายารองลอบสงสัยในใจ ระแวดระวังตัว
ฉู่สวินหยางพูดต่อไปว่า “ชิงเถิง ไม่ใช่ว่าสองวันนี้มีเรื่องใหม่ๆ เกิดขึ้นในวังรึ? ชายารองถูกขังไว้นานเลยตกข่าวไปบ้าง ถือโอกาสว่าตรงนี้มีแต่คนกันเอง เล่าให้นางฟังคลายเหงาสักหน่อยสิ!”
