“ของพวกนี้ ฮูหยินใหญ่เตรียมไว้เพื่อจะส่งเข้าวังหลังจากที่รู้ว่าหรงเฟยตั้งครรภ์ ภายหลังตรวจพบว่ามีคนเล่นตุกติก ทำให้ของพวกนี้สกปรกเสียแล้ว” ฉู่สวินหยางตอบ ขณะพูดก็โน้มตัวไปข้างหน้า จ้องตาชายารองเหลยเขม็ง “คนแซ่เหลย เจ้ากล้าพูดไหมว่าเรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเจ้า?”
อาจเป็นเพราะสัญชาตญาณ ชายารองเหลยจึงเลี่ยงที่จะสบตากับนาง
ตอนที่มึนงง ปฏิกิริยาแรกที่นางแสดงออกจึงดูเหมือนคนที่ถูกจับได้ แต่พอมีสติขึ้นมาก็รู้สึกว่าไม่ถูกต้อง ตวาดกลับไปทันที “เจ้าว่าไงนะ? เจ้าจะบอกว่าข้าวางแผนทำร้ายราชนิกุลงั้นรึ? บ้าน่ะสิ โจวกุ้ยเฟยพวกนั้นทำเพราะแย่งชิงความโปรดปราน แล้วข้าจะทำไปทำไม? เจ้าใส่ร้ายผู้อื่นนี่!”
ฉู่สวินหยางกระตุกยิ้ม แต่ไม่พูดว่าอะไร
“เจ้าใส่ความข้า!” ชายารองเหลยโกรธจัด ตอนที่กำลังจะเถียง ในสมองพลันมีความคิดบางอย่างแวบผ่าน
ทันใดนั้นเอง นางเลิกสนใจฉู่สวินหยาง สะบัดหน้าไปมองฮูหยินใหญ่ที่ยืนอยู่ด้านข้าง สายตาเต็มไปด้วยความเคียดแค้น เอ่ยว่า “นังสารเลว เป็นเจ้า! เจ้าใส่ร้ายข้า!”
