โยนอย่างเช่นวันเก่า “ท่านหญิงห้าเป็นบุตรสาวของท่าน เหตุใดท่านไม่ดูแลนางให้ดี? ตอนนี้กลับมาถามความกับอนุอย่างข้า? ข้าเป็นคนเลือกสถานที่ให้นางแขวนคอหรือไง? ข้าเป็นคนสั่งให้ผูกเชือกอย่างนั้นรึ? ปีใหม่ใกล้เข้ามาทุกทีแล้ว ข้ายังไม่ทันตำหนินางที่นำเคราะห์ร้ายมาสู่หน้าเรือนข้า ท่านกลับจะให้ข้ารับผิดชอบ? ต้องโทษที่อนุคนนี้โง่เขลา ข้าไม่รู้จริงๆ ว่าท่านต้องการให้ข้ารับผิดชอบอย่างไร?”
แต่ก่อนฮูหยินใหญ่ไม่เคยทำให้ใครลำบาก นี่เป็นครั้งแรกที่นางแข็งข้อต่อหน้าธารกำนัล เพียงวาจาไม่กี่ประโยคก็อุดปากชายารองเหลยให้เงียบได้
ฉู่เยว่เหยียนไม่พอใจเรื่องงานแต่งงาน แล้วงานแต่งนี้ก็ใช่ว่าฮูหยินใหญ่เป็นคนกำหนด นางมาก่อเรื่องวุ่นวาย เดิมก็เป็นการกระทำอันไร้เหตุผล
วันนี้เกิดเรื่องขึ้นมาแล้ว หากฮูหยินใหญ่อ่อนปวกเปียกเหมือนที่ผ่านมาก็แล้วไปเถอะ แต่ไฉนคนกลับเปลี่ยนนิสัยไปเสียนี่
ชายารองเหลยตะลึงอยู่ครึ่งวัน ตอนที่รู้ตัวก็คิดว่าจะยอมแพ้อย่างนี้ไม่ได้ เอ่ยเสียงกร้าวว่า “ข้าไม่สน เกิดเรื่องเช่นนี้กับบุตรสาวข้าหน้าเรือนของเจ้า คนในเรือนเจ้าตายไปหมดแล้วหรือไง? ไม่รู้จักห้ามนางรึ? ตอนนี้ยังมีหน้ามาพูดจาปัดความรับผิดชอบ? มองคนที่ภายนอกไม่ได้จริงๆ สินะ สตรีเช่นเจ้า จิตใจอำมหิตไร้เมตตา!”
ฮูหยินใหญ่ไม่ต่อปากต่อคำกับนาง ตวัดสายตาไปมองพวกหรูโม่ที่ยืนอยู่ด้านหลัง เอ่ยตำหนิว่า “ท่านหญิงห้าคิดสั้น พวกเจ้าไม่เห็นรึ?
“เปล่านะเจ้
