วิน “เรื่องวันนั้น อย่างไรก็ต้องขอบคุณเจ้าด้วย”
เหยียนหลิงจวินไม่ชอบให้นางเกรงใจกับตน แต่ตอนนี้สายตากลับจ้องถุงหอมที่นางถือเอาไว้ในมืออย่างไม่สนใจทีหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยยิ้มๆ เมื่อนึกบางอย่างออก “พูดกันว่า บุญคุณยิ่งใหญ่ไม่อาจทดแทนด้วยวาจาขอบคุณ เจ้าลองไปคิดมาเถอะ ว่าสมควรจะตอบแทนข้าอย่างไร!”
เห็นว่าท้องฟ้าไม่เช้าแล้ว เขาไม่อาจชักช้า เอ่ยจบก็พาสาวใช้ทั้งสองลาจากไป
ฉู่สวินหยางหาได้นำคำเขามาใส่ใจ เพียงเก็บถุงหอมเข้าแขนไปก็เท่านั้น
ฉู่ฉีเฟิงเดินทางจากนอกเมืองมาถึงที่นี่ก็ค่ำแล้ว ฉู่สวินหยางมองรถม้าของเขาผ่านประตูเมืองเข้ามาแต่ไกลๆ นางออกมารออยู่ด้านหน้า ก่อนจะขึ้นรถกลับไปกับเขา
วันนี้ฉู่อี้อันติดงานเลี้ยง ฉู่สวินหยางจึงทานมื้อเย็นกับฉู่ฉีเฟิงที่เรือนจิ่นฮว่า
เพราะว่าเป็นมื้อเย็น สองพี่น้องจึงทานไม่มาก ฉู่ฉีเฟิงนั่งอยู่สักพักก็ขอตัวกลับ รุ่งเช้าวันถัดไปก็กะเวลาตื่นของฉู่สวินหยางแล้วมาหาใหม่ สองพี่น้องฝึกดาบออกกระบวนท่ากันอยู่ครึ่งชั่วยาม จากนั้นก็อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้ามาทานมื้อเช้าด้วยกัน
ตอนที่นั่งจิบชาหลังจบมื้ออาหาร ฉู่ฉีเฟิงพลันเหลือบไปเห็นสะดึงดอกไม้ที่ฉู่สวินหยางทิ้งเอาไว้บนตั่งตัวยาว เขาหลุดหัวเราะออกมาแล้วเอ่ยว่า “ก็ว่าทำไมตอนที่ข้าซ้อมดาบกับเจ้าถึงรู้สึกว่าเจ้าฝีมือตก อยู่ดีๆ ทำไมนิสัยถึงเปลี่ยนไปได้เสียเล่า!”
“ใช่ที่ไหน? เพราะฝีมือดาบของพี่ดีขึ้นมากต่างหากล่ะ!” ฉู่สวินหยางกลอกตามอง
