หนิงเอ๋อร์หลายวันก่อน ไม่มีโอกาสได้ขอบคุณท่านหญิงอย่างเป็นทางการเสียที ขอท่านหญิงอย่าได้ถือโทษ”
“ฮูหยินใหญ่อย่าได้เกรงใจ ข้ากับน้องสี่เป็นพี่น้องกันแท้ๆ ตอนนั้นลากนางออกมาก็ไม่ใช่เรื่องลำบากอะไร ข้ารับความขอบคุณของเจ้าไม่ไหวหรอก” ฉู่สวินหยางตอบ แอบส่งสายตาให้ชิงเถิงทีหนึ่ง
ชิงเถิงหมุนกายเดินหายไปข้างใน ไม่นานก็ออกมาพร้อมกับถุงหอม ส่งมันให้ฮูหยินใหญ่
“นี่เป็นของใช้ติดตัวน้องสี่ ในเมื่อฮูหยินใหญ่มาพอดี ก็นำกลับไปเลยเถอะ ประหยัดเวลาข้าเดินไปอีกรอบ” ฉู่สวินหยางตอบ ยิ้มให้เล็กๆ
ฮูหยินใหญ่รับถุงหอมมาถือไว้ในมือ พลันอดรู้สึกหวาดกลัวขึ้นมาไม่ได้ จากนั้นก็รีบตั้งสติ “อืม กลับไปข้าจะคืนให้นางเอง”
ฉู่สวินหยางเผยยิ้ม ไม่เอ่ยถึงเรื่องนี้อีก แล้วเปลี่ยนเรื่องไป “พูดกันว่า หากไม่มีเรื่องเดือดร้อนก็คงไม่มาหา วันนี้ฮูหยินใหญ่มาหาข้า คงไม่ใช่แค่มากล่าวคำขอบคุณกระมัง?”
“ไม่มีเรื่องใดปิดบังท่านหญิงได้จริงๆ!” ฮูหยินใหญ่ไม่อ้อมค้อม เอ่ยสีหน้าจริงจังว่า “เกี่ยวกับเรื่องในจวน ตอนนี้นายท่านยกเลิกการลงโทษชายารองแล้ว ตัวนางก็กลับมาแล้วเช่นนั้น กิจธุระในจวนที่อยู่ในมือข้าก่อนหน้านี้คิดว่าสมควรมอบคืนกลับไปจะดีกว่า หลายวันนี้นายท่านยุ่งๆ อยู่ ข้าจึงลองมาถามความเห็นของท่านหญิงก่อน”
ตำแหน่งของชายารองยังคงอยู่ ก่อนหน้านี้นางถูกขังไว้ก็แล้วไปเถอะ ตอนนี้ได้รับการปล่อยตัวแล้ว หากว่าอำนาจในจวนยังมีฮูหยินใหญ่คอยคุมอยู่
