ร้องไม่หยุด
ฉู่ฉีฮุยไม่พูดอะไร เพียงเดินผ่านนางออกไปข้างนอกอย่างเงียบๆ
วันเดียวกันนี้เอง ฝั่งจวนอ๋องหนานเหอก็ไม่อาจหาความสงบได้
วันนี้เป็นวันกลับบ้านของฉู่หลิงซิ่วหลังจากแต่งออกไปครบสามวันตามประเพณี แต่ด้วยสกุลซูกับจวนอ๋องหนานเหอกลายเป็นศัตรูกัน ซูหลินย่อมไม่ยอมมาแน่ ทว่าต้องไว้หน้าฮ่องเต้ที่อยู่ในวัง จึงปล่อยฉู่หลิงซิ่วออกมาอย่างไม่มีทางเลือก
ฉู่หลิงซิ่วไปอยู่จวนสกุลซูได้สามวัน ระยะเวลาเพียงเท่านี้ก็ผ่ายผอมซูบลงจนสะดุดตา สีหน้าอมทุกข์ แม้จะลงแป้งจนหนาแต่ก็ไม่อาจกลบปิดร่องรอยบาดแผลบนหน้าได้ทั้งหมด
ความจริงวันนี้นางไม่อยากกลับมาเลย อยู่ที่จวนสกุลซู แม้ซูหลินจะไม่ชอบนาง แต่ด้วยมีราชโองการของฮ่องเต้ค้ำคออยู่ เขาจึงได้แต่ขังนางเอาไว้ ไม่ได้ทำอะไรนางอีก แต่กลับมาจวนอ๋องหนานเหอคราวนี้ คนแซ่เจิ้งคงถลกหนังของนางแน่
ดวงตาของฉู่หลิงซิ่วหดเล็กด้วยความหวาดกลัว ฝืนใจพาตัวผ่านประตูใหญ่หน้าจวนเข้าไป
แม้ซูหลินจะไม่ได้มาด้วย แต่ซูหว่านกลับออกตัวขอตามมาแทน
ขณะกำลังรอคนแซ่เจิ้งอยู่ที่เรือนรับรอง ฉู่หลิงซิ่วไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมาสักครั้ง เอาแต่ใช้นิ้วพันผ้าเช็ดหน้าไปมาอย่างกระวนกระวาย
ซูหว่านนั่งดื่มชาอยู่ด้านข้าง ตวัดสายตามามองนางเป็นพักๆ แสดงชัดถึงความดูถูก
คนแซ่เจิ้งจงใจให้พวกนางรอจนแกร่ว ทั้งสองนั่งอยู่ร่วมครึ่งชั่วยาม ถึงค่อยเห็นป้ากู้ประคองแขนนางเข้ามาจากด้านนอก
ฉู่หลิงซิ่วเกร็งไปทั่วร่าง ก่อนจะกร
