่เสมอ แต่คนในวังบูรพาต่างก็รู้กันทั่ว ความใจดีของเขาผูกติดด้วยเงื่อนไข นั่นก็คือ…
อย่าได้มาแตะต้องข้องแวะกับน้องสาวสุดรักสุดหวงของเขา ฉู่สวินหยาง!
หากว่ามีบ่าวคนใดลบหลู่เขาเข้าโดยไม่ตั้งใจ บางทีเขาอาจไม่ถือสา แต่หากไปหาเรื่องน้องสาวคนดีของเขาเข้า…
ท่านอ๋องน้อยผู้เคยสุภาพอ่อนโยนกว่าใครๆ ก็สามารถลงโทษคนได้อย่างไร้ความปราณี
เมื่อครู่ฉู่เยว่เหยียนลงมือทำร้ายฉู่สวินหยางต่อหน้าเขา ไม่ต้องเดาก็รู้ ว่าสายตาของฉู่ฉีเฟิงในตอนนี้จะทิ่มแทงคนถึงเพียงไหน
ฝืนทนได้เพียงแค่ชั่วหนึ่ง บ่าวไพร่นับสิบคนก็ทรุดตัวลงหมอบ หลบเลี่ยงดวงตากดดันคู่นั้น
ฉู่เยว่เหยียนรู้สึกถึงพลังไร้เสียงสายหนึ่งกดทับด้านบนศีรษะของตน
ความจริง นางเองก็กลัวฉู่ฉีเฟิงอยู่เล็กน้อย เพราะเวลาที่คนผู้นี้โมโห เขาก็หาได้เกรงใจฉู่อี้อันเลยสักนิด
แต่เพราะอยู่ต่อหน้าฉู่สวินหยาง นางจะยอมแพ้ไม่ได้เป็นอันขาด
“ข้ามาคุยกับพี่สามให้เข้าใจ!” ฉู่เยว่เหยียนแข็งคอสู้ เอ่ยเสียงฟังชัดว่า “ข้าอยากจะถามนางว่า เหตุใดถึงปล่อยข่าวลือทำลายชื่อเสียงของข้า?”
กล่าวจบก็หันหน้าไปทางฉู่สวินหยาง เค้นถาม “พวกเราเป็นพี่เป็นน้องกัน ทำไมเจ้าต้องใจร้ายกับข้าถึงเพียงนี้?”
ฉู่สวินหยางมองนางคล้ายจะหัวเราะ แม้คำอธิบายสักประโยคก็คร้านจะเอ่ยกับนาง
เมื่อเห็นท่าทางของนางฉู่เยว่เหยียนยิ่งเดือดเป็นฟืนเป็นไฟ กำลังจะเอ่ยต่อก็ถูกฉู่ฉีเฟิงใช้น้ำเสียงเย็นชาพูดขัดขึ้นมาเสียก่อน “พูดจบแล
