“ขอฝ่าบาททรงอนุญาต!”
อย่างน้อยฉู่หลิงซิ่วก็ยังบริสุทธิ์ผุดผ่อง
ฮ่องเต้มองเขาทีหนึ่ง ก่อนจะเคลื่อนสายตาไปที่ร่างของฉู่อี้หมินที่อยู่ด้านหลัง
แผ่นหลังของฉู่อี้หมินเปียกเหงื่อจนชุ่มไปหมด พอเจอสายตาเย็นเยียบของฮ่องเต้ จึงได้หลบเลี่ยงเป็นพัลวัน
หากยังมองไม่ออกว่าภายในมีเรื่องอื่นซุกซ่อน ตำแหน่งประมุขแห่งแผ่นดินก็เหมือนได้แต่นั่งครองไปวันๆ แล้ว
สีหน้าของฮ่องเต้เปลี่ยนเป็นความเคร่งขรึมอย่างฉับพลัน แล้วยกมือโบกให้ซูหลิน ตรัสว่า “ในเมื่อเจ้าร้องขออย่างจริงใจ ข้าก็จะให้เจ้าสมปรารถนา ราชโองการที่ออกไปแล้วก็ช่างเถอะ ข้าค่อยหาคนแก้ไขแล้วส่งไปให้เจ้าใหม่อีกรอบ”
“กระหม่อม…ขอบพระทัยฝ่าบาท!” ซูหลินขบฟันแน่น พยายามบังคับไม่ให้น้ำเสียงตัวเองหลุดความไม่พอใจออกไป
ฮ่องเต้สะบัดมือใส่ เขาจึงค้อมหลังล่าถอยออกไป ทันทีที่พ้นจากประตู ก็ได้ยินเสียงถ้วยชากระแทกพื้นแตกเพล้งดังตามหลังมาด้วย
นัยน์ตาของซูหลินเปลี่ยนเป็นความอำมหิต ก่อนจะสาวเท้าหนีหายไป
ไม่มีใครรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นในห้องทรงอักษรต่อจากนั้น รู้เพียงว่าฮ่องเต้ผู้ไม่เคยแสดงออกทางสีหน้าว่าชอบหรือไม่ชอบอะไรมาตลอดสิบปีได้ถูกทำให้เกรี้ยวกราดเป็นครั้งแรก แม้ภายหลังฮองเฮาจะรีบตามไปปลุกปลอบด้วยตนเอง แต่ก็ไม่อาจดับเพลิงโทสะของพระองค์ได้ ท้ายที่สุด อ๋องหนานเหอออกมาจากห้องทรงอักษรพร้อมกับเลือดชุ่มศีรษะ เห็นชัดว่าถูกถ้วยชาเขวี้ยงเข้าใส่ ทั่วร่างเต็มไปด้วยกลิ่นชา สภา
