เป่ยโหวนั่น ข้าเองก็ไม่ชอบใจ”
คนแซ่เจิ้งได้ฟังดังนั้นถึงค่อยสงบลงบ้าง เอ่ยเสียงสะอื้นว่า “เพคะ หม่อมฉันจะเชื่อเสด็จแม่ทุกอย่าง อวิ้นเอ๋อร์นาง…ต่อไปก็ต้องพึ่งเสด็จแม่แล้ว นางช่างน่าเวทนานัก!”
คนแซ่เจิ้งพูดไป ก็กลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่อีกครั้ง
ในเมื่อฮ่องเต้ออกราชโองการให้เนรเทศ ทางจวนติ้งเป่ยโหวนั้นก็ไม่มีอะไรต้องพูดกันอีก หาใช่ว่าคนแซ่เจิ้งตัดใจส่งนางออกไปได้ลง แต่ถ้าฉู่หลิงอวิ้นไปเสีย อย่างไรความห่วงใยที่หลัวฮองเฮามีต่อนาง ช้าหรือเร็วก็ต้องได้คืนกลับมาอยู่แล้ว แต่ถ้าจะให้นางแต่งกับจางอวิ๋นเจี่ยนจริงๆ ละก็…
ไม่แน่นางอาจจะแผลงฤทธิ์อะไรขึ้นมาอีก!
ภายในตำหนักเต็มไปด้วยความทุกข์ระทม กระทั่งไฉ่เยว่ช่วยจัดการแผลให้ฉู่อี้หมินเรียบร้อยแล้ว สองสามีภรรยาก็พากันกลับจวน
ประชุมเช้าในวันนี้ รอจนแล้วจนเล่าฮ่องเต้ก็ไม่เสด็จเสียที เหล่าขุนนางคอยอยู่ครึ่งค่อนวัน สุดท้ายมีเพียงหลี่รุ่ยเสียงที่โผล่มาพร้อมรับสั่งว่า ‘พระวรกายไม่สู้ดี ให้ยกเลิกการประชุมในวันนี้ไปก่อน’
ทว่าคนพวกนี้หูตาไวเพียงใด เมื่อวานชมดูฉากกายกรรมที่จวนอ๋องหนานเหอไปแล้ว สายตาของคนมากมายล้วนแต่จับจ้องเรื่องนี้อยู่ เช้าวันนี้ทั้งๆ ที่ฉู่อี้หมินกับซูหลินเข้าวังมาแต่กลับไม่มาร่วมประชุม ไม่ต้องบอกก็รู้ ว่าคงถูกฮ่องเต้เรียกพบเป็นการส่วนตัว
แต่เพราะการหาข่าวจากห้องทรงอักษรทำได้ยาก สถานการณ์โดยละเอียดจึงไม่มีใครรู้
ทว่าเรื่องนี้ก็ไม่ได้เป็นความลั
