“ท่านแ…” ฉู่หลิงอวิ้นร้อนใจ คิดจะเข้าไปขวาง แต่ฉู่ฉีเหยียนส่ายหน้าให้นางเป็นการปรามเอาไว้
นางลังเลสักพัก ก่อนจะตัดสินใจยอมแพ้
พอคนแซ่เจิ้งจากไป ฉู่ฉีเหยียนก็เรียกหลี่หลินเข้ามา สั่งว่า “แบกเขามาด้วย แล้วตามข้าไปที่จวนติ้งเป่ยโหว!”
“ขอรับ ซื่อจื่อ!” หลี่หลินผงกศีรษะ ไม่ถามมากความก็รีบลงมือใส่เสื้อผ้าให้จางอวิ๋นเจี่ยน ล้วงยาจินชางออกมาจัดการบาดแผลให้เขาอย่างลวกๆ จากนั้นก็แบกคนแล้วเดินตามฉู่ฉีเหยียนออกประตูไป
รอจนฉู่ฉีเหยียนเดินไปไกลแล้ว จื่อเหวยกับจื่อซวี่ที่แอบดูอยู่ไกลๆ ถึงได้ผ่านเข้าประตูมาอย่างเงียบเชียบ คุกเข่าลงตรงหน้าฉู่หลิงอวิ้น เรียกเสียงเบา “ท่านหญิง!”
เกิดเหตุการณ์เช่นนี้ขึ้น ฉู่หลิงอวิ้นย่อมอับอายจนโกรธแค้น สาวใช้ทั้งสองร้องไห้คร่ำครวญอยู่ในอก เตรียมใจมาพร้อมเพื่อให้นางใช้ตนเป็นที่ระบายอารมณ์
สายตาของฉู่หลิงอวิ้นกวาดผ่านร่างของคนทั้งสอง แล้วก็นิ่งไป
สาวใช้ทั้งสองตัวสั่นงันงก คาดไม่ถึงว่าวินาทีต่อมานางจะผละสายตาหนี นิ้วชี้ไปที่ห้องอย่างชิงชัง “ไปเอาน้ำมันมา ข้าจะเผาห้องนี้เสียให้มอด”
สถานที่อัปรีย์เช่นนี้ เก็บซ่อนความทรงจำที่อุบาทว์และต่ำช้าที่สุดในชีวิตของนาง แม้นางจะจำอะไรได้ไม่มาก แต่พอนึกถึงภาพตอนที่ตนฟื้นขึ้นมา ในท้องก็เหมือนมีคลื่นโหมม้วนจนอยากจะอาเจียน
“เจ้าค่ะ!” ทั้งคู่รับคำ รีบไปจัดการตามที่นางสั่งอย่างไม่รอช้า
สองคนนำน้ำมันกลับมา ฉู่หลิงอวิ้นรับมาไว้หนึ่งถัง สาดม
