ันทั้งด้านนอกด้านในจนเปียกชุ่ม นายบ่าวทั้งสามช่วยกันทำงาน สุดท้ายก็ออกมายืนดูเปลวเพลิงสูงเทียมฟ้าที่ลานหิมะด้านนอก นัยน์ตาของฉู่หลิงอวิ้นยังมีเปลวเพลิงที่ร้อนแรงยิ่งกว่าลุกโชติ บางครั้ง ก็ถูกบดบังด้วยประกายแห่งน้ำตา!
ทั้งๆ ที่แผนของนางเหมือนกับอาภรณ์ฟ้าไร้ตะเข็บ แล้วทำไม? ทำไมถึงออกมาเป็นแบบนี้?
ในที่สุดนางก็ไม่ต้องแต่งให้กับซูหลินตามที่หวัง แต่บัดนี้กลับต้องถูกยัดเยียดให้คนที่เทียบกับซูหลินไม่ได้สักกระผีกอย่างจางอวิ๋นเจี่ยน?
ถือสิทธิ์อะไร? เพราะเหตุใดเล่า?
ฉู่สวินหยาง!
ทั้งหมดเป็นเพราะนังเด็กสารเลวคนนั้น!
ภาพในสมองเลือนราง คล้ายเห็นสายตาที่ทั้งอบอุ่นและเฝ้าเอาใจของบุรุษผู้งามเป็นเลิศอยู่กลางตรอกถนนให้แสงจันทรา เงยหน้าขึ้นน้อยๆ มองไปทางร่างเงาร่างหนึ่ง ใช้เสียงทุ้มต่ำออกคำสั่งว่า ‘ลงมา!’
ฉู่สวินหยางไม่เพียงทำลายนางย่อยยับ ทั้งได้ครอบครองสิ่งที่นางปรารถนามากที่สุดในชีวิต
หากย้อนไปก่อนหน้านี้ ทุกๆ วันนางยังสามารถเฝ้าฝันและวาดหวังที่จะมีอนาคตร่วมกับเขาได้ แต่ว่าตอนนี้…
ไม่ใช่เพราะเรือนร่างของนางที่ถูกย่ำยี แต่เพราะวาจาเย็นชาไร้ไมตรีของเขาตอนเมื่อคืนวาน
ศัตรู!
เขาประกาศจุดยืนของตนอย่างมั่นใจ ไม่เหลือแม้แต่ความลังเลหรือโอกาสใดๆ ไว้ให้นางสักนิด
แม้นางจะไม่อยากยอมรับ แต่ความจริง…
จุดจบน่าเวทนาที่นางต้องเป็นอยู่ตอนนี้ ส่วนหนึ่งก็คงมาจากฝีมือของเขาด้วยกระมัง?
นอกจากเขา ใครจะมือดีถึงขนาดมียา
