ียนทำหน้าครุ่นคิด แล้วมองไปทางซูหลิน
ซูหลินสะบัดแขนเสื้อเกรี้ยวกราด
“ไม่ต้องมามองข้า เรื่องนี้เป็นฝีมือของพวกเจ้าจวนอ๋องหนานเหอ มีเพียงพวกเจ้าที่รู้ดีที่สุด เกี้ยวหลังนั้นถูกหามออกไปจากจวนอ๋องหนานเหอ ท่านอ๋องกับพระชายาไม่อาจให้คำอธิบายที่ชัดเจนแก่ข้าได้เลยรึ?”
เจ้าสาวอาจถูกเปลี่ยนตัวตอนอยู่ในเรือนหอ พวกซูหลินไม่ใช่ว่าจะไม่เคยคิดถึงความเป็นไปได้ในข้อนี้ เพียงแต่ว่า…
ทุกคนประเมินความบ้าบิ่นของฉู่หลิงอวิ้นต่ำเกินไป
เพราะความจริง…
นางใจกล้าบ้าบิ่นกว่านั้นมากนัก!
ถึงกล้าทำเลวอย่างไม่แยแสหน้าอินทร์หน้าพรหมที่ไหน!
เป็นไปไม่ได้เลยที่นางจะบังคับใครให้มาแต่งงานแทนทั้งๆ ที่ยังมีสติครบถ้วน และรับรู้ว่าสุดท้ายมีเพียงความตายรออยู่ ฉู่หลิงซิ่วคงจะเสียสติหากยอมร่วมมือกับนางโดยดี ดังนั้นนางจึงแอบเล่นลูกไม้ลับหลัง…
อย่างไรเสียตอนออกจากจวนก็ยังมีผ้าคลุมบังหน้าไว้ สุดท้ายขอเพียงนางยืนยันแน่วแน่ว่าคนๆ นั้นไม่ใช่นาง แล้วจะมีใครกล้าเถียง
ได้ฟังเรื่องเล่าของจื่อซวี่ ฉู่ฉีเหยียนก็พอจะจับทางแผนการของฉู่หลิงอวิ้นได้เกือบหมด หลังจากตรึกตรองอยู่ครู่หนึ่งจึงเอ่ยว่า “ตลอดทางมีจื่อเหวยกับจื่อซวี่คอยเฝ้าไว้ตลอด หากจะเล่นอุบายอะไรคงเป็นไปได้ยาก เช่นนั้นปัญหาคงจะอยู่จวนอ๋องหนานเหอของเราจริงๆ”
ซูหลินร้องเหอะ ทำหน้าไม่อยากเชื่อ
“แล้วอวิ้นเอ๋อร์เจ้าตัวล่ะ?” คนแซ่เจิ้งร้อนใจถามหา ผ้าเช็ดหน้าในมือถูกบิดจนไม่เป็นทรง
ฉู่ฉี
