ลู่หยวนรับคำ ยืดกายตรงแล้วหายตัวไปบริเวณด้านหลังของเรือนข้างๆ
ฉู่สวินหยางเข้าไปด้านในของศาลาพร้อมกับชิงหลัว
ด้านในเรือนพัก จื่อเหวยเดินกลับไปกลับมาไม่หยุดด้วยความกังวล…
พวกนางคิดไว้แต่แรกแล้วว่าฉู่สวินหยางจะต้องระแวง เพื่อป้องกันไม่ให้เกิดเรื่องกับฉู่เยว่หนิง นางจะต้องตามเข้าไปในเรือนด้วย แต่คิดไม่ถึงว่าอีกฝ่ายจะเปลี่ยนใจกะทันหัน แล้วท่าทางตอนที่ฉู่สวินหยางเดินจากไป ก็เห็นชัดว่านางมีใจสงสัยแล้ว
จื่อเหวยร้อนใจไปหมด ด้วยไม่รู้ว่าควรจะทำตามแผนต่อจากนี้หรือไม่ แต่คิดไปคิดมาอย่างไรก็ลงมือไปแล้ว จะให้กลับลำคงไม่ทันแน่ เมื่อชั่งใจดีแล้วและกำลังจะส่งสัญญาณลับ จื่อซวี่ก็วิ่งพรวดพราดเข้ามาแล้วคว้าข้อมือของนางไว้เสียก่อน
จื่อเหวยใจหายวาบ พอมองเห็นชัดเจนแล้วว่าเป็นนางถึงค่อยถอนหายใจโล่งอก
“เจ้ามาได้อย่างไร”
“ท่านหญิงบอกว่าไม่ต้องยุ่งกับเรื่องทางนี้แล้ว” จื่อซวี่บอก
“เพราะเหตุใดกัน” จื่อเหวยกระซิบต่ำอย่างไม่อยากเชื่อ ทันคิดได้ว่ารอบเรือนมีล้วนแต่มีคน จึงตะครุบปากทันที ลากจื่อซวี่ไปแอบด้านข้างถามว่า “คนเข้าไปในเรือนแล้ว เกิดอะไรขึ้น”
“ท่านหญิงสั่งมา ไม่ต้องยุ่งแล้ว พวกเราไปเถอะ!” จื่อซวี่ตอบแล้วลากมือของนางใ