้น ประตูหน้าร้านทุกหลังมีโคมแดงขนาดเท่าๆ กันแขวนไว้ตลอดสองฟากฝั่ง สีแดงประดับยาวไปสิบลี้ บรรยากาศคึกคักเป็นมงคลแปลงโฉมเมืองหลวงครึ่งหนึ่งจนเหมือนใหม่
ฉู่หลิงอวิ้นออกเรือน วังบูรพาในฐานะผู้มาจากบรรพบุรุษเดียวกันย่อมต้องมาร่วมอวยพร สำหรับผู้เป็นลูกพี่ลูกน้องจึงไม่อาจเลี่ยงไปร่วมแสดงความยินดีตามมารยาทได้
ขณะนี้ฉู่หลิงอวิ้นสวมชุดเจ้าสาวสีแดงนั่งอยู่หน้ากระจก ปล่อยให้เหล่าสี่เหนียง[1]แต่งตัวแต่งหน้าให้ตามอำเภอใจ บนชุดแต่งงานสีแดงสดปักลวดลายหงส์โบยบิน สะกดสายตา สูงสง่าหาใดเปรียบ
ดวงตาของฉู่เยว่เหยียนเป็นประกายทันทีที่ได้เห็น อดจะถลาเข้าไปลูบๆ คล้ำๆ ไม่ได้ เอ่ยอย่างอิจฉาจับใจว่า “ข้าจำได้ว่าผ้าผืนนี้เป็นหนึ่งในไหมบรรณาการจากเสฉวนที่ส่งเข้าวังมาเมื่อสองปีก่อนใช่หรือไม่”
“ท่านหญิงสายตาแหลมคมนักเจ้าค่ะ” สาวใช้นามจื่อซวี่ที่อยู่ด้านข้างยิ้มรับ น้ำเสียงแฝงความโอ้อวดลำพองเอ่ยว่า “ผ้าผืนถูกทำขึ้นโดยช่างปักเย็บมือหนึ่งในตอนนั้น ลวดลายสีสันเช่นนี้มีเพียงแค่สองผืน ครานั้นกุ้ยเฟยเคยเอ่ยปากขอจากฮองเฮา พระองค์ยังเสียดายที่จะยกให้ ตั้งใจเก็บเอาไว้ตัดชุดเจ้าสาวให้ท่านหญิงของพวกเรา”
ผ้าไหมจากเสฉวนผลิตออกมาน้อยมาก ใ
