ฟิง…”
“อย่างไรก็คนละแม่” ซูหว่านพยักหน้าน้อยๆ อย่างเป็นนัย แต่เพราะอยากยุแยงออกหน้าถึงได้รีบเปลี่ยนไปพูดอีกเรื่องอย่างรวดเร็ว “มิใช่ว่าข้ายุยงให้พี่น้องแตกกัน แต่องค์รัชทายาทเอนเอียงไปทางฉู่สวินหยางมากเหลือเกิน ต่อไปเมื่อถึงเวลาเลือกผู้สืบทอด นางย่อมเข้าข้างพี่ชายของนางอยู่แล้ว ทันทีที่องค์รัชทายาทถูกนางโน้มน้าวความคิด เจ้าลองคิดดูแล้วกัน ว่าเวลานั้นท่านจ่างซุนจะต้องตกอยู่ในสถานะใด”
ฉู่เยว่เหยียนออกแรงบีบเตาพกในมือ สีหน้าไร้เลือด
สำหรับนางแล้ว การที่ฉู่ฉีฮุยหรือฉู่ฉีเฟิงจะได้ขึ้นเป็นผู้สืบทอดมีความแตกต่างกันมากเหลือเกิน ตอนนี้นางถูกฉู่สวินหยางถากถางไปครึ่งชีวิตแล้ว ต่อไปยังจะต้องถูกนางบีบคั้นอีกหรือ แค่คิดนางก็ไม่ยินยอมแล้ว!
“แต่ว่าพี่ใหญ่ก็พูดถูก หากว่าข้าแตะต้องนาง ท่านพ่อย่อมไม่ปล่อยไปง่ายๆ แน่” ฉู่เยว่เหยียนเอ่ยด้วยความลังเล
ซูหว่านได้ยินดังนั้นก็กลั้นขำไม่อยู่
“เด็กโง่ นี่เจ้าคิดไปถึงไหนแล้ว ข้ากับนางไม่ถูกกันก็จริง แต่พวกเจ้าอย่างไรก็เป็นพี่น้องร่วมสายเลือด ข้าจะให้เจ้าทำร้ายนางจริงๆ ได้หรือ ข้าบอกว่าพอจะคิดหาวิธีดึงนางมาเป็นพวกเดียวกันได้หรือไม่ หากว่านางสามารถยืนอยู่ข้างท่านจ่างซุนได้
