นการให้เกียรติโม่เป่ยอย่างที่ไม่เคยได้รับ ให้รับนางเข้าวังด้วยพิธีการของพระชายา แต่งตั้งเป็นชายาหรง!
ทันทีที่ข่าวถูกแพร่ออกไป ทางด้านหลัวฮองเฮาแห่งตำหนักโซ่วคังก็พลันตัดต้นบอนไซที่กำลังแต่งกิ่งอยู่ผิดพลาด เพราะรู้สึกว่าเกินความคาดหมาย
“เจ้าว่าอะไรนะ ฝ่าบาทจะรับนางเด็กนั่นไว้หรือ” นิ่งอึ้งอยู่นาน ในที่สุดหลัวฮองเฮาก็หัวเราะออกมาอย่างไม่อยากเชื่อ
“เพคะ” ไฉ่เยว่ซึ่งเป็นคนส่งข่าวกำลังคุกเข่าอยู่บนพื้น ไม่กล้าเงยหน้ามองนางแม้แต่นิดเดียว
สีหน้าของหลัวฮองเฮาประเดี๋ยวขาวประเดี๋ยวดำ กล้ามเนื้อข้างแก้มกระตุกอย่างควบคุมไม่ได้ นางพยายามอย่างสุดความสามารถที่จะเก็บกดอะไรบางอย่าง แต่ว่าสุดท้ายก็ระเบิดโพล่ง กระแทกกรรไกรที่อยู่ในมือลงบนโต๊ะ ตวาดเสียงเดือดดาล “เหลวไหล!”
เสียงยังไม่ทันหาย นางก็ทรุดตัวไปกองอยู่บนเก้าอี้ คล้ายกับว่าร่างกายไร้ซึ่งเรี่ยวแรง
แม่นมเหลียงเข้าประตูมา ได้ฟังประโยคนั้นก็ตกใจหน้าซีด รีบส่งสายตาให้ไฉ่เยว่ เป็นการบอกให้นางไปเฝ้าหน้าประตูเอาไว้
ต่อให้อยู่ในตำหนักโซ่วคังก็ไม่อาจประมาท
ดวงหน้าของหลัวฮองเฮาเป็นสีเขียวคล้ำ นัยน์ตาพลุ่งพล่านด้วยความน่ากลัว
นางอายุปูนนี้แล้ว ไร้ซึ่งความคิดจะแย่
