่างมาก
แม่นมเหลียงก็ไม่กล้าแทรกปากตามใจ เพียงก้มหน้างุด หัวคิ้วขมวดมุ่น…
ฮองเฮาอดทนอย่างเข้มแข็งมาตลอดชีวิต แต่ปมหัวใจครานี้คิดว่าไม่อาจข้ามผ่านไปง่ายๆ
หลัวฮองเฮายิ่งคิดก็ยิ่งเดือดดาล ทรวงอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างแรง แต่ไม่รู้ว่านึกถึงสิ่งใดได้ จู่ๆ ก็พลันสงบลง ก่อนจะตบมือลงโต๊ะอย่างแรง “เจ้าพูดถูก เรื่องนี้มีเงื่อนงำ หากว่าอยากจะรับชายาสักคน ฮ่องเต้ไม่เห็นจำเป็นต้องปิดบังข้า ไม่แน่… มันอาจจะเกี่ยวข้องกับเรื่องอื่นอีก”
“ฮองเฮาหมายถึงอะไรเพคะ” แม่นมเหลียงถาม อดจะสูดหายใจลึกไม่ได้
หลัวฮองเฮาไตร่ตรองลึกซึ้ง สุดท้ายก็ได้แต่กุมขมับอย่างไร้ผลลัพธ์ กล่าวว่า “ตอนนี้ข้าก็ยังเดาไม่ออกว่าเป็นมาอย่างไร”
หลังจากนิ่งไปพักหนึ่ง จางจึงใช้น้ำเสียงคุกรุ่นเอ่ยต่อว่า “ในเมื่อจะแต่งตั้งชายา ก็จัดการไปตามระเบียบเถอะ นางเป็นถึงองค์หญิงแห่งโม่เป่ย ข้าวของต่างๆ อย่างไรก็ต้องเตรียมให้สมเกียรติที่สุด”
ทั่วป๋าหรงเหยา? ก็แค่เด็กเมื่อวานซืน นางไม่จำเป็นต้องใส่ใจ
“เพคะ!” แม่นมเหลียงรับคำสั่ง เวลานี้ก็ไม่พูดมาก ถอยออกไปจัดการตามมอบหมาย
…
งานพิธีแต่งตั้งทั่วป๋าหรงเหยาจะถูกจัดขึ้นในเดือนหน้าวันที่หก ห่างจากงานมงคลของฉู่หลิงอวิ้นไปเพี
