ยด่างลงบนพื้น จนกระทั่งเสียงฝีเท้าของฉู่สวินหยางหายลับ เขาถึงก็เปิดปากเรียก “ลู่หยวน”
“นายท่าน!” ลู่หยวนผลักประตูทันควัน เขารอรับคำสั่งอยู่ที่ด้านหน้าตลอดเวลา
“ไปเรียกเจิงฉีมาที” ฉู่อี้อันบอก
“ขอรับ!” ลู่หยวนรับคำ แล้วหมุนกายเดินออกไป ไม่นานก็พาพ่อบ้านเจิงกลับมาด้วย
ตอนที่พ่อบ้านเจิงเดินเข้ามาในห้อง ฉู่อี้อันยังอยู่ในท่วงท่าเดิม จ้องมองแสงอาทิตย์ที่กระทบบนพื้นกระเบื้องอย่างเหม่อลอย
“มาแล้วขอรับ!” เห็นเขาผ่านประตูเข้ามา ฉู่อี้อันถึงได้เอนตัวพิงพนักเก้าอี้ด้านหลัง
พ่อบ้านเจิงเหมือนจะรู้ปัญหาที่เขาต้องการถามอยู่แล้ว จึงเล่าเรื่องราวในโถงจิ่นฮว่าที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ให้เขาฟังโดยไม่รอให้เขาเปิดปาก
“ข้าน้อยเดิมมิได้ใส่ใจ ต่อมาได้ยินมาว่าท่านหญิงมาที่นี่อย่างกะทันหัน รู้สึกว่าเรื่องนี้มีลับลมคมใน ถึงได้ไปสอบถามมา” ตอนจบ พ่อบ้านเจิงกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักอึ้งว่า “คนของท่านจ่างซุนถูกถอนออกจากโถงจิ่นฮว่าหมดแล้วขอรับ”
ฉู่อี้อันรับฟังด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ ไม่ตอบรับและไม่ปฏิเสธ
หากเป็นเมื่อก่อน พ่อบ้านเจิงไม่มีทางสอดปากเรื่องภายในจวน เพราะเขาเคารพฉู่อี้อันว่าเป็นนาย ย่อมรักษาท่าทีที่มีต่อพวกฉู่ฉีฮุยด้วย
ทว่าวันนี้…
“นาย
