มแค้นใจ “ท่านแม่ ข้าจะบอกท่านเป็นครั้งสุดท้าย ข้าไม่แต่ง!”
อารมณ์บนหน้าของคนแซ่เจิ้งพลันแข็งทื่อ ตาเบิกกว้าง ผ่านไปครึ่งวันก็ยังไร้ปฏิกิริยา
ฉู่หลิงอวิ้นเดือดดาลจนถึงขีดสุด ทั้งไม่เก็บกลั้นอารมณ์ เอาแต่ใช้สายตาลุกเป็นไฟจ้องมองนาง “หากพวกท่านบังคับข้า ถึงเวลานั้นข้าตัดสินใจทำอะไรลงไป ก็อย่ามาโทษข้าแล้วกัน!”
ระหว่างที่พูด มุมปากของนางก็แสยะเป็นยิ้มประหลาดน่ากลัว คนแซ่เจิ้งมองแล้วก็รู้สึกหวั่นใจขึ้นมา
คนแซ่เจิ้งพลันยืนขึ้นตามอย่างอดไม่ไหว “เจ้าพูดเช่นนี้ได้อย่างไร หากยังพอมีวิธีอื่นแม้จะเพียงน้อยนิดให้เลือกได้ แม่มีหรือจะมาฝืนใจเจ้า แม่ก็มีเจ้าเป็นลูกสาวเพียงคนเดียว เจ้าแต่งออกไปไม่เป็นสุข แล้วข้ามีความสุขหรือไร แต่ปัญหาจวนตัวแล้ว เจ้าจะให้ข้าทำอย่างไรได้ หรือจะให้พ่อเจ้าขัดราชโองการเล่า โม่เป่ยทางนั้นยังไม่เท่าไร แต่ถ้าแม้แต่สกุลซูยังกล้าหักหน้า ต่อให้เจ้ามีเสด็จย่าคอยให้ท้าย อนาคตก็ยากจะหาสกุลสูงศักดิ์เช่นนี้ได้อีก หรือเจ้าจะยอมลดตัวไปแต่งกับคนที่ต่ำกว่า”
นางยิ่งพูดก็ยิ่งโมโห อกกระเพื่อมขึ้นลงมือฟาดลงบนโต๊ะแล้วกระแทกตัวนั่งบนเก้าอี้
ฉู่หลิงอวิ้นเพิ่งเคยเห็นมารดาที่อ่อนโยนและสูงสง่าเกรี้ยวกราดเ
