คลายโทสะ เอ่ยว่า “อวิ้นเอ๋อร์นางยังคิดไม่ตก ท่านอย่าได้ถือสา ความจริงแล้วในสายตาหม่อมฉัน งานมงคลกับจวนอ๋องฉางซุ่นประเสริฐยิ่งนัก ซื่อจื่อซูผู้นั้น…”
ทันทีที่ฉู่หลิงอวิ้นได้ฟังดังนั้น น้ำตาพลันร่วงลงมาไม่ขาดสาย ไม่สนใจต่อความหวาดกลัวที่มีต่อฉู่อี้หมิน ปล่อยขาทิ้งเข่าลงพื้น หัวเข่าทับอยู่บนเศษแจกันที่แตกกระจาย กระโปรงพลันมีรอยเลือดไหลซึมออกมา
คนแซ่งเจิ้งตกใจ น้ำตาไหลพรากตามบุตรสาวไปด้วย ก่อนจะรีบร้อนเข้าไปดึงแก้วตาดวงใจให้ลุกขึ้น “เจ้าทำอะไรกัน มีอะไรก็บอกกับท่านพ่อเจ้าไปดีๆ ไม่ได้หรือ”
ฉู่หลิงอวิ้นเจ็บจนเหงื่อกาฬเย็นเยียบผุดออกมา แต่นางก็สะบัดมือผู้เป็นมารดาทิ้งอย่างดื้อรั้น แล้วคลานเข่าเข้าไปคว้าชายเสื้อคลุมของฉู่อี้หมิน เว้อวอนขอว่า “ท่านพ่อ ลูกขอร้องท่าน ท่านช่วยปฏิเสธงานแต่งครั้งนี้ด้วยเถิด ข้าไม่อยากแต่งให้ซูหลิน! ลูกไม่เคยร้องขออะไรต่อท่าน ขอแค่ครั้งนี้ ท่านพ่อช่วยลูกด้วยเถอะ!”
นางถูกเลี้ยงมาด้วยความทะนุถนอม แต่ไรก็ทนความลำบากไม่ไหว แม้จะเป็นแผนยอมเจ็บตัว แต่ฉู่อี้หมินก็รู้สึกตกตะลึงที่นางทำได้ถึงขนาดนี้
ดวงใจของคนแซ่เจิ้งปวดร้าวเหมือนถูกมีดกรีด นางรีบดึงชายแขนเสื้อเขาอีกคน “นา
