ดท้ายก็ไม่ได้ทำมัน“ปิ้ว”เยี่ยนเสี่ยวเป่าเรียกเสี่ยวฮวาฮวาออกมาหยุดบิดาก่อนที่ริมฝีปากของเขาจะแตะโดนมารดา กล่าวว่า “อย่า รบกวน”
“…” หรงอี้เหลือบมองเจ้าตัวเล็กอย่างไร้ความรู้สึก รู้สึกว่าเจ้าเด็กนี่ไม่ได้โง่เลย ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่จะหลอกเขาแต่เยี่ยนเสี่ยวเป่าเชื่อสิ่งที่บิดาของเขาพูดจริงๆ ดังนั้นเขาจึงจุมพิตบิดาแทนและพูดว่า “พ่อ ดี อย่า รบกวน”หรงอี้ “…” คิ้วคมกระตุกยิก เขาสงสัยว่าเจ้าเด็กนี่กำลัง ‘เอาคืน’เขาอยู่อย่างไรก็ตาม สุดท้ายเขาก็ตัดใจไม่ลง มือหนายกขึ้นลูบศีรษะล้านเล็กๆ ของเจ้าตัวเล็กแล้วพูดอย่างโกรธๆ “เจ้าเล่ห์เสียจริง”“ฮี่ๆ~” เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่นุ่มนิ่ม หัวเราะและยืดอกเล็กรับ ‘คำชม’ยัดขนมก้อนสุดท้ายเข้าปากอย่างมีความสุข กลิ่นหอมหวานในปากทำให้เขามีความสุขมากจนดวงตากลมโตหยีจนเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยวเล็กๆ รอยยิ้มนี้ทั้งนุ่มนวลและอ่อนหวานต้าซือมิ่งที่อารมณ์เสีย ถูกรอยยิ้มแสนหวานและโง่เขลาของเจ้าตัวเล็กชโลมหัวใจ เขากราชับร่างเล็กๆ ในอ้อมแขนแล้วพูดว่า “นอนหลับเป็นเพื่อนแม่เจ้าสักพักนะ”“ข้าไม่ง่วง~” เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่กินอิ่มแล้วอยากเล่นประเดี๋ยวหนึ่งอย่างไรก็ตาม หรงอี้รู้ว่าเจ้าตัวเล็กไม่สามารถทนได้นาน ดังนั้นเขาจึงไม่ฝืนและปล่อยให้เจ้าตัวเล็กเล่นไปผลลัพธ์คือ…
ทั้งแมวขาวตัวน้อยและเจ้าตัวเล็กยิ่งมายิ่งกระฉับกระเฉง ทั้งสองขยุกขยิกและปีนเล่นอยู่ในอ้อมแขนและบนไหล่ของเขา เกือบจะส่งผลต่อ
