การตระหนักรู้ของภรรยาหลายครั้งหรงอี้ไม่มีทางเลือกอื่น เขาบังคับจับเจ้าตัวเล็กให้อยู่ในอ้อมแขนนิ่งๆ “เจ้ายังไม่นอนอีกหรือ”“ไม่” เยี่ยนเสี่ยวเป่าใบหน้าแดงก ่าจากการเล่น เขาดูร่าเริง ดูเหมือนว่าจะไม่ง่วงจริงๆหรงอี้หยิกแก้มของเจ้าตัวเล็กแล้วพูดว่า “ไม่ง่วงก็ต้องนอน ขืนเจ้ายังกระโดดโลดเต้นแบบนี้ต่อไป เจ้าคงปลุกแม่เจ้าให้ตื่นขึ้นมา”“เล่น เบาๆ” เยี่ยนเสี่ยวเป่าแสดงออกว่าเขารู้หนักเบาดี“…” ต้าซือมิ่งไม่ได้พูดอะไร เพียงมองเจ้าตัวเล็กเพื่อดูว่าเขาจะมาไม้ไหนอีก เกือบจะเหยียบคนสองถึงสามครั้ง แบบนี้เขายังกล้าพูดว่าตัวเองรู้หนักเบาดี?เยี่ยนเสี่ยวเป่าค่อยๆ รู้สึกผิด เขาก้มศีรษะเล็กๆ ลงแล้วคว้าปกเสื้อของบิดาอย่างเงียบๆ ดูน่าสงสารเล็กน้อยแค่นั้น…หรงต้าซือมิ่งมองเจ้าตัวนุ่มนิ่มในอ้อมแขนที่ชอบใช้ไม้อ่อนแต่ไม่ชอบใช้ไม้แข็งแล้วถอนหายใจ เด็กคนนี้ชักเหมือนภรรยาของเขามากขึ้นทุกที ถึงกับเรียนรู้วิธีการของภรรยาที่ทำให้รู้สึกปวดใจแล้ว
ถ้าเขาพูดประโยคหนึ่ง เจ้าเด็กนี่จะแกล้งร้องไห้อีกหรือไม่ เอาแต่ใจจริงๆทำไมลูกของเขาหรงอี้คนนี้ถึงได้เอาแต่ใจมากขนาดนี้?อืมก็ใช่ว่าจะไม่ดี เหมือนภรรยาเอาเถิดหรงต้าซือมิ่งทอดถอนใจ พูดอย่างไม่สบอารมณ์เล็กน้อย “จะเล่นก็เล่นไป พ่อปกป้องแม่เจ้าได้”“ขอรับ” เจ้าตัวเล็กปีนขึ้นไปบนไหล่ของบิดาทันที ไม่เพียงแต่เคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วเท่านั้น เสียงยังดังมากด้วยหรงอี้ “…”เขาสงสัยว่าเจ้าตัวเล็
