กไม่ได้โง่จริงๆจิ่วอิงที่ชำเลืองมองมาเห็นภาพนี้ อดไม่ได้ชื่นชมว่า “เสี่ยวเป่าเป็นเด็กดีรู้ความมากจริงๆ รู้ความว่ากว่าอี้เอ๋อร์เจ้าตอนเด็กๆ เสียอีก”“เหมียว เหมียว เหมียว” แมวขาวตัวน้อยพยักหน้าหงึกหงัก แถมยังตัวนุ่มนิ่มกว่ามั่วมั่ว รู้ความกว่ามั่วมั่ว เหมือนกับ…เหมือนกับที่เสี่ยวซีเอ๋อร์นิยามไว้ ลูกสาวหลานสาวตัวน้อยนุ่มนิ่ม เหมือนมากจริงๆ นะเหมียว
เอ๋า~เสี่ยวซีเอ๋อร์จะต้องชอบเด็กน้อยที่นุ่มนิ่มอย่างเสี่ยวเป่าอย่างแน่นอนอีกทั้ง อีกทั้งตอนนี้เสี่ยวเป่ายังอายุน้อยมากขนาดนี้ ในที่สุดเสี่ยวซีเอ๋อร์ก็สมหวัง ชดเชยความเจ็บปวดที่ไม่ได้เห็นเสี่ยวมั่วมั่วเติบโตขึ้นมากับตา แต่นางสามารถมองดูเสี่ยวเป่าเอ๋อร์เติบโตขึ้นอย่างช้าๆ ได้เมื่ออี้เอ๋อร์กลับไปในปีนั้น เขาอายุมากกว่านี้มาก ซีเอ๋อร์ยังรู้สึกเสียดายมากอย่างไรก็ตาม…“เหมียว”ทันใดนั้นแมวขาวตัวน้อยที่ทำหน้าจริงจังก็ลอยขึ้นจากแขนของเจ้าตัวเล็กบางคน ลอยไปหยุดอยู่ตรงหน้าเจ้าตัวเล็ก แล้วหันไปถามต้าซือมิ่งไม่หยุดว่า “เหมียว เหมียว เหมียว” เสี่ยวเป่าเองก็ต้องฝ่าด่านเคราะห์ด้วยหรือไม่ ในอนาคตตอนที่เขาจะแต่งงานและมีลูกต้องออกไปข้างนอกเพียงลำพังเหมือนกันหรือเปล่าคราวนี้หรงอี้เข้าใจความกังวลของแมวขาวตัวน้อย แต่เขากลับตอบว่า “ข้าไม่รู้”จิ่วอิงอยากจะสบถจริงๆ “ทำไมเจ้าถึงไม่รู้อะไรเลย”
“เจ้ามีปัญหาหรือ” หรงอี้เลิกคิ้วและมองไปที่จิ่วอิง จิ่วอิงหุบปากลงทันทีควรจ
