ะพูดว่าอย่างไรดี…ขี้ขลาดเจ้าเด็กนี่ ตอนที่เขายังเป็นหัวไชเท้าหัวน้อยๆ มันเกือบจะถูกเขาเขมือบลงท้องจะไม่ให้มันขี้ขลาดได้อย่างไรนึกย้อนกลับไปถึงปีนั้น ถ้าไม่ใช่เพราะ ‘ความสัมพันธ์เชิงญาติ’ที่เหนียวแน่น ตัวมันราชาจิ่วอิงผู้อยู่ยงคงกระพันตัวนี้คงถูกทารกคนหนึ่งแทะ ตกตายลงอย่างไร้ความเป็นธรรม ไร้ศักดิ์ศรีไปนานแล้ว…จะว่าไปนายท่านที่สมควรถูกฟันเป็นชิ้นๆ ด้วยมีดนับพันเล่มต้องรู้ว่ามันกลัวอี้เอ๋อร์แน่ๆ ถึงได้จัดแจงให้มันไปฝ่าด่านเคราะห์ร่วมกับอี้เอ๋อร์ทางหนึ่งเพื่อป้องกันไม่ให้มันแอบไปกัดคนตอนที่นางไม่ทันระวังด้วยใช่แล้วจะต้องเป็นแบบนี้อย่างแน่นอนช่างเป็นสตรีที่ใจร้ายและโหดเหี้ยมที่สุด……จิ่วอิงที่กำลังบ่นออดแอดอยู่ในใจ ไม่มีเสียงใดเล็ดลอดออกมา
อย่างไรก็ตามแมวขาวตัวน้อยยังคงส่งเสียงร้อง “เหมียว เหมียว”เห็นได้ชัดว่ามันยังคงถามคำถามอยู่ต้าซือมิ่งอธิบายว่า “ร่างกายแตกต่าง สิ่งที่ต้องประสบก็จะต่างกันออกไป ต่อให้เป็นปู่หวงเองก็ไม่สามารถคำนวณอย่างแม่นยำได้”ก่อนที่เขาจะเข้าสู่วัฏจักรและเกิดใหม่ ปู่หวงคงคาดไม่ถึงเช่นกันว่าเขาจะไปยังโลกสวรรค์เก้าชั้นฟ้าเพื่อฝ่าด่านเคราะห์ในสถานที่นั้น ก็ไม่น่าแปลกใจนักหรอกที่บิดาและปู่ของเขาจะไม่รู้ว่าเขาอยู่ที่ไหนตลอดหลายปีที่ผ่านมา แม้กระทั่งการตอบสนองของสายเลือดก็ยังหาปัญหาไม่พบ เห็นได้ชัดว่าสถานที่นั้นผิดปกติแต่แบบนั้นก็ดี…หากเขาไม่ได้ไปยังสวรรค์เก้าชั้นฟ้า เขาจะพ
