งหมู่ที่เดิมทีกำลังจะกระโจนเข้าไปข้างขาของเยี่ยนอวี๋ก็หยุดโดยสัญชาติญาณ มันมองนายน้อยอย่างเป็นกังวลราวกับได้ยินเสียงร้องไห้ดังระเบิดของเขา จู่ๆ ก็รู้สึกขนลุกซู่ทว่า…“สวย”ท่านเสี่ยวเป่ายิ้มอย่างมีความสุข
อินหลิวเฟิงถอนหายใจยาว “ใช่ สวยมากเลย ดูดีจริงๆ ท่านเสี่ยวเป่าท่านชอบก็ดีแล้ว” ท่านเสี่ยวเป่าไม่เหมือนผู้ใดจริงๆ แม้แต่สีเขียวก็ยังเข้าอินหลิวเฟิงที่วางใจลงเตรียมจะเก็บกระจก แต่ท่านเสี่ยวเป่าไม่ให้เขาจับกระจกไว้เอง “สวย เป่าสวย รัก…”“จ้ะๆๆ เช่นนั้นท่านชื่นชมต่อไปเถิด” อินหลิวเฟิงจึงมอบกระจกให้ท่านเสี่ยวเป่าเยี่ยนเสี่ยวเป่าที่ดวงตาโตเป็นประกาย เขาส่องกระจกพลางพูดกับท่านพ่อเขาว่า “เป็นพ่อ พ่อสีเขียว”หรงอี้ที่รวบตัวเด็กน้อยใบหน้ายิ้มแย้ม และลอบถอนหายใจ ถึงอย่างไรหากเด็กน้อยไม่พอใจ อยากจะเปลี่ยนกลับไป เขาอาจจะต้องย้อมสีผมให้เด็กน้อยจริงๆเยี่ยนอวี๋ที่ยกมือขึ้นหยิกแก้มอวบอ้วนของเด็กน้อย นางก็มองไปที่พี่รองของนาง ชี้แจงว่า “พี่รองเข้าใจหรือยัง เสี่ยวเป่าเป็นกรรมพันธุ์จากท่านพ่อเขา ผมเปลี่ยนสีได้น่ะ”เยี่ยนจื่อเสาพูดไม่ออก เขามองน้องเขยของเขาเงียบๆ…เทียนตี้ที่รับรู้ว่าเยี่ยนอวี๋กลับมา เขาก็รีบกลับมาจักรวาลดั้งเดิม“อาจารย์ ท่านกลับมาแล้วหรือ”“ใช่ ข้าเอง” เยี่ยนอวี๋ตอบ
เทียนตี้ปรากฏตัวข้างหน้าเยี่ยนอวี๋ทันที พบว่าฝ่ายหลังปลอดภัยดี ไม่มีปัญหาอะไร ในที่สุดก็วางใจลงได้อย่างสมบูรณ์ “ดีจังเลย”“แล้ว
