ป่ายังมองเจ้า เสี่ยวเป่าคือลูกของอี้เอ๋อร์ เจ้าดูสิ เหมือนกับอี้เอ๋อร์ตอนเด็กเลยใช่หรือไม่”เจ้าเหมียวสีขาวที่มองไปที่เด็กน้อยพบว่า เด็กน้อยไม่ได้มองมันเสียหน่อย เขายังคงทานข้าวอย่างเอร็ดอร่อยอยู่เลย…ทว่าเสี่ยวเป่าที่ชอบกินเช่นนี้ ไม่… ไม่เหมือนอี้เอ๋อร์เสียหน่อยเหมียว…เจ้าเหมียวสีขาวส่ายศีรษะก่อนจะกระโดขึ้นไปบนไหล่ของเจ้าตัวน้อย รู้สึกว่าอี้เอ๋อร์น้อยน่ารักน่าชังคนนี้เหมือนเสี่ยวมั่วมั่ว พ่อของอี้เอ๋อร์มากกว่า
“เหมียววว…” เจ้าเหมียวสีขาวเลียใบหน้าของเด็กน้อยด้วยสัญชาติญาณ มันพยายามยื่นอุ้งเท้าออกไปกอดคอของเด็กน้อยไว้“เหมียวๆๆ…”เด็กน้อยที่ถูกเลียและคลอเคลีย เขาก็สละเวลาลูบเจ้าเหมียวสีขาวสองสามที เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่ขอแค่ไม่แย่งข้าวเขา อะไรก็คุยกันได้อ่อนหวานมากจริงๆเรื่องนี้ทำให้เจ้าเหมียวสีขาวยิ่งรู้สึกว่าอี้เอ๋อร์น้อยเหมือนเสี่ยวมั่วมั่วมากเลยเหมียว “เมี๊ยวๆๆ เมี๊ยวๆๆ…”เหมือนกับว่าเจ้าเหมียวสีขาวกำลังพูดเยอะมาก สุดท้ายกลับมีเพียงความเงียบตอบ ไม่มีใครฟังออกว่ามันกำลังพูดอะไรทว่าเนื่องจากเด็กน้อยหิวมาก ต้าซือมิ่งก็ไม่ได้คิดจะเดินทางต่อไป แต่เขาหาที่ตั้งกระโจมในป่าบริเวณใกล้กับคุนหลุนซวีดังนั้นแม้เด็กน้อยจะยังกินไม่อิ่ม แต่ก็ไม่ค่อยหิวแล้วจึงเล่นกับเจ้าเหมียวสีขาวอย่างสนุกสนานจิ่วอิงมองดู ดูๆไปก็รู้สึกสนุกกับเขาด้วย เขาจึงนั่งดูพวกเขาเล่นกันอย่างเพลิดเพลินเยี่ยนอวี๋มองกลับมาและมองไปที
