่ต้าซือมิ่งที่กำลังทำอาหาร“สามี…”
“หืม?” ต้าซือมิ่งที่เงยหน้าขึ้นครุ่นคิดว่าหากภรรยายังรุกไม่เลิกเช่นนั้นเขาควรจะยอมหรือว่ายอมนางดีนะส่วนเยี่ยนอวี๋ นางก็เกาะติดสามีจริงๆ และยังยื่นมือไปกอดเอวบางของต้าซือมิ่งไว้อย่างเป็นธรรมชาติ ทำเอา… ต้าซือมิ่งอดกอดภรรยาเข้ามาในอ้อมอกไม่ได้และยังจูบดอกไม้บนหน้าผากนาง “ไม่เล่น”เยี่ยนอวี๋ที่ยกมือแขนคล้องคอต้าซือมิ่งไว้ นางก็… ไม่เล่นจริงๆและไม่ได้จะเล่นด้วย นางถามว่า “เราจะได้กลับไปเมื่อไหร่หรือ”ต้าซือมิ่งที่เลิกคิ้วเล็กน้อย เขาก็โอบเอวของถรรยาเบาๆ คิดว่าภรรยาไม่เล่นแล้วจริงๆแต่ว่า… กระโจมนี่ก็ไม่เหมาะที่จะทำอะไรกันจริงๆ มิหนำซ ้าเด็กน้อยยังอยู่ นี่คือปัญหาเยี่ยนอวี๋ที่ไม่รู้ว่าสามีรูปงามของตนกำลังครุ่นคิดว่าจะกินนางอย่างไร นางยังขมวดคิ้วเล็กน้อยและเรียก “สามี?”“อืม” หรงต้าซือมิ่งกอดภรรยาไว้แน่นและยังสามารถตอบคำถามภรรยาได้ว่า “รออีกหน่อย ต้องตรวจสอบเรื่องบางอย่างก่อน”เยี่ยนอวี๋ไม่ได้เซ้าซี้ แต่ถามว่า “สามี เจ้าเป็นอะไรไปหรือ เหม่อลอยสองครั้งแล้ว”หรงอี้ “…”
เขาที่เงียบไปครู่หนึ่งก็พูดไปตรงๆ ว่า “กำลังคิดว่าจะชดเชยเรือนหอให้เสี่ยวอวี๋เอ๋อร์อย่างไรดี คงทำระหว่างทางหรือในกระโจมไม่ได้หรอก ดูสุกเอาเผากินเกินไป”เยี่ยนอวี๋ “…”นางที่ตั้งอกตั้งใจคิดไม่ถึงจริงๆ ว่าที่สามีเหม่อลอยไปสองครั้งเป็นเพราะเรื่องนี้แต่ว่าเรื่องนี้ก็เป็นเรื่องสำคัญจริงๆ ดังนั้นเยี่ยนอวี
