ในเวลานั้นตะวันบ่ายคล้อยสาดส่องหน้าต่างปกคลุมแสงสีขาวไว้เลือนราง อีกทั้งลมหายใจของทั้งครอบครัวปกติดีจึงไม่มีผู้ใดรับรู้ถึงความผิดปกติกลับกลายเป็นทางฝั่งเยี่ยนชิงและจางอวิ๋นเมิ่งที่เรียกความสนใจผู้คนมากกว่าถึงอย่างไรเยี่ยนชิงก็ร้องไห้เป็นคนเจ้าน ้าตาไปก่อนแล้ว…“นายน้อย นี่ไม่เหมือนกับที่ข้าน้อยคิดไว้เลย” เอ้อร์เหมาคิดว่าส่วนใหญ่บทจะเขียนไว้ว่าฝ่ายหญิงน ้าตาไหลพรากแทนคำพูดพันหมื่นบรรทัดหรือ เหตุใดพอถึงครอบครัวคุณหนูใหญ่เยี่ยนจึงสลับกันหมดเล่าอินหลิวเฟิงก็รู้สึกน่าสนใจดี “ก็ใช่ว่าจะไม่ดีเสียหน่อย”เขาเพิ่งพูดจบ… เอ้อร์เหมาก็เห็นจางอวิ๋นเมิ่งเดินขึ้นหน้าไปเช็ดน ้าตาให้สามีของนาง เขาพูดโดยไม่รู้ตัวว่า “นายน้อยท่านหาภรรยาแบบนี้สักคนเถอะ จะได้เกาะกินง่ายๆ”อินหลิวเฟิง “…”ข้าไม่อยากสนใจลูกน้องคนนี้ทว่าเยี่ยนชิงในครานี้กอดภรรยาที่เดินเข้ามาหาแล้ว “เมิ่งเอ๋อร์?”
“ข้าเอง” จางอวิ๋นเมิ่งที่ดวงตาเอ่อล้นไปด้วยน ้าตา นางกอดคอของสามีกลับ “ข้ากลับมาแล้ว”“โฮ…”เยี่ยนชิงปล่อยโฮออกมาทันทีเหล่าทวยเทพในจักรวาลดั้งเดิมจะแกล้งทำเป็นไม่ได้ยินก็ไม่ได้อย่าว่าแต่จักรวาลดั้งเดิมเลย แม้แต่เทียนตี้ที่กลับมาถึงตำหนักสวรรค์แล้วก็ยังได้ยิน…สาเหตุหลักเพราะประสาทสัมผัสทั้งห้าของเทียนตี้ยังคงเหลือส่วนหนึ่งไว้ในจักรวาลดั้งเดิม กลัวว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับทางนั้นดังนั้น… เขาจึงได้ยินเสียงร้องไห้คร ่าครวญของเยี่ยนชิงได้อย่างชัดเ
