จน พลันรู้สึก… อิจฉาครานั้นเขาอำพรางตนเป็นเยี่ยนชิง เห็นจางอวิ๋นเมิ่งพยายามเข้ามา ‘ช่วย’ เขาอย่างไม่คิดชีวิต เขาเองก็รู้สึกสะเทือนใจ “มิน่าหลังจากอาจารย์กลับมาจึงไม่เหมือนเดิม ครอบครัวเยี่ยนรักกันมากจริงๆ”เทียนตี้ไม่มีทางลืมว่าก่อนที่เขาจะปกคลุมเยี่ยนชิงไว้ เยี่ยนจื่อเสาปกป้องท่านพ่อของตนเองไว้ในช่วงเวลาวิกฤตอย่างไร พลังที่ระเบิดออกมาและการพยายามอย่างไม่คิดชีวิตทำให้รู้สึกสะเทือนใจยิ่งนักเมื่อคิดถึงเรื่องนี้…
“ทหาร”“ตี้จวิน”“ไปทะเลสาบสือซ่าไห่ดูว่าเซินเซินเป็นอย่างไรแล้ว”“พ่ะย่ะค่ะ…” เทพผู้รับใช้กำลังจะรับบัญชาเทียนตี้กลับลุกขึ้น “ช่างเถอะ ข้าไปดูเอง”“พ่ะย่ะค่ะ…” เทพผู้รับใช้ออกไปเงียบๆ อย่างรู้สึกประหลาดใจครุ่นคิดว่าเป็นเพราะตนเองไม่หนักแน่นพอหรือไม่ ตี้จวินจึงไม่วางใจต้องเสด็จไปด้วยตนเอง…ในขณะเดียวกันเยี่ยนอวี๋เข้าไปอยู่ในโลกที่เต็มไปด้วยม่านหมอก“จิตเหนือสำนึกของสามี?” เยี่ยนอวี๋ไม่ค่อยมั่นใจ เพราะว่ากลิ่นอายโดยรอบไม่ค่อยเหมือนทว่านางก็รู้ในเวลาต่อมาว่าไม่ใช่ เพราะว่าภาพตรงหน้านางเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็วม่านหมอกอันคลุมเครือก่อนหน้านี้กลายเป็นดินแดนรกร้างว่างเปล่า
กรรกรู๊ก๊าๆๆ…เสียงคำรามแปลกๆ หลากหลายประเภทดังเข้ามาในหูของเยี่ยนอวี๋จากทุกทิศทางอย่างต่อเนื่อง จากนั้นสิ่งที่ปรากฏตามๆ กันมาคืออสูรขนาดยักษ์มากมาย ร่างของมันใหญ่มโหฬาร กำยำแข็งแกร่งทุกก้าวที่เดินทำให้พื้นดินแตกได้อย่างง่าย
