ือขึ้นเรียกพู่กันขนาดใหญ่แท่งหนึ่งออกมา บนนั้นมีแสงประกายที่มิอาจคาดเดาได้ลอยอ้อยอิ่งอยู่รอบๆ ทำให้ผู้พบเห็นดวงตาพร่าพราย
อย่างเช่นอินหลิวเฟิง… เขาเกือบจะตกอยู่ในภวังค์ โชคดีที่เขากำลังปรับลมปราณจึงทนไหวเด็กน้อยแอบลืมตาข้างหนึ่งมองพู่กันขนาดใหญ่ที่ประกายวิบวับแท่งนั้น “ว้าววว” สวย ดูดีจังเลยซู่ต้าซือมิ่งตวัดพู่กันเขียนยันต์ตัวแรกกลางอากาศอย่างรวดเร็วและสง่างามและเมื่อเขาเริ่มเขียน ทำให้หยวนสื่อเทียนจุนที่ ‘เหม่อลอย’ อยู่ทางนั้นหน้าเปลี่ยนสีทันที “จวินโฮ่วกำลังใช้อิทธิฤทธิ์อะไรอยู่นะ รู้สึกว่าเขากำลังใช้กฎมากมาย”“ใครจะไปรู้ พลังเหนือธรรมชาติเหล่านั้นล้วนพิลึกอยู่แล้ว” เทียนตี้ปากพูดอย่างรังเกียจ แต่สายตากลับจับจ้องท่าทางสง่างามของต้าซือมิ่งโดยไม่กระพริบตา กลัวว่าจะพลาดของดีส่วนเยี่ยนอวี๋ นางย่อมไม่พลาด ‘การแสดง’ ของต้าซือมิ่ง อีกทั้งยังเตรียมตัวอยู่ตลอดเวลา หากว่าสามีนางร่างกายไม่ไหว นางพร้อมจะพุ่งตัวไปรับไว้ต้าซือมิ่งในครานี้ เขากรีดกรายขีดสุดท้ายของยันต์ตัวแรกเสร็จแต่ยันต์โบราณนี้ เขากลับสร้างไว้ข้างใต้เท้าตนเอง“นี่มัน…” หยวนสื่อเทียนจุนยังคงไม่เข้าใจ
ทว่าต้าซือมิ่งเริ่มเขียนยันต์ใบที่สองท่ามกลางความว่างเปล่าด้วยอักษรหวัดอย่างไหลรื่น ทันทีที่ยกพู่กันขึ้น เขาก็ขานชื่อ “ยมราช”“ขอรับ” ยมราชฟ่านเจียงปรากฏขึ้นทันทีและยืนบนยันต์โบราณตัวนั้น เขารู้สึกเหมือนถูกพลังศักดิ์สิทธิ์ห่อหุ้มไว้ ท
