งเอ่ยขึ้นก่อนว่า “น้องเขยเจ้าคิดจะทำอะไรหรือ ข้าและท่านแม่ช่วยเหลือเจ้าได้ เราเป็นครอบครัวเดียวกัน อย่าได้เกรงใจ”“กำลังจะเอ่ย” หรงอี้กล่าว “พี่ใหญ่และท่านแม่ยายร่วมด้วยน่ะดีเลย”“เจ้าว่ามา” จางอวิ๋นเมิ่งเอ่ยขึ้นทันที นางเห็นความคืบหน้าผนึกของบุตรสาวและเทียนตี้พวกเขาไม่ค่อยดีนัก เดิมทีก็รู้สึกกังวลอยู่แล้ว ในเมื่อบัดนี้สามารถช่วยอะไรได้ นางย่อมไม่ปฏิเสธการช่วยเหลือ
“ขอรับ” หรงอี้ที่ขานตอบเสร็จแล้วจึงเริ่มพูด “ประเดี๋ยวลูกจะเขียนยันต์ด้วยพลังวิเศษกลางอากาศ เมื่อข้าเรียกชื่อผู้ใด ผู้นั้นต้องยืนบนยันต์ทันที”“ไม่มีปัญหา” ทั้งเก้าคนแทบจะตอบพร้อมกันหรงอี้อุ้มเด็กน้อยลุกขึ้นแล้ว ทว่าเด็กน้อยกลับถามขึ้นว่า “แม่ให้เป่า ดูพ่อ พ่อ อย่าเล่น มั่วซั่ว จะบาดเจ็บ หรือไม่”ทุกคนที่เดิมทีกำลังจริงจังเกือบจะหัวเราะพรวดออกมาต้าซือมิ่งบีบหน้าอวบอ้วนของเด็กน้อย “ไม่รู้เรื่อง อย่าพูดซี้ซั้ว”เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่ต่อต้านทันทีบอกว่า “ก็ใช่นี่นา”ต้าซือมิ่งที่ตีก้นของเด็กน้อยอย่างไม่มีทางเลือกจึงมองจางอวิ๋นเมิ่งพวกเขาด้วยสีหน้าจริงจัง “ทุกท่านปรับลมปราณก่อน เมื่อเข้าไปในยันต์แล้ว ยังต้องใช้ตบะของพวกท่านช่วยเหลือ”“ได้” ทุกคนปรับลมปราณของตนเองไปเงียบๆ ทันทีเด็กน้อยแอบตีแผ่นอกของท่านพ่อเบาๆ ท่านพ่อเขาหรี่ตามองเขาทันที เขาจึงรีบชักมือกลับมา นอนนิ่งในอ้อมอกของท่านพ่อทันทีต้าซือมิ่งที่ไม่ได้ถือสาเอาความเด็กน้อย เขาก็ยกม
