่ายศีรษะทอดถอนใจเอ้อร์เหมาไม่เข้าใจ “นายน้อย ชุนซิ่นจวินตกลงปลงใจกับท่านแล้วหรือ”“ไสหัวไปไกลๆ” อินหลิวเฟิงรู้สึกว่าสักวันหนึ่งตนเองต้องโมโหลูกน้องโง่เขลาคนนี้จนตายแน่ๆ เหตุใดจึงคิดแต่จะจับคู่เขากับผู้ชายคนหนึ่งนะ จะว่าไปแล้วเขาเองก็ไม่เคยเลียบเคียงหนุ่มรูปงามคนใดเสียหน่อย นั่นไม่ใช่ทางของเขาขณะที่กำลังคิดเช่นนี้ นายน้อยอินยังเหลือบมองกู้จื่อเฟิงอย่างไม่รู้ตัว ฝ่ายหลังกำลังมองมาทางนี้เพราะคำพูดของเอ้อร์เหมาจึงเห็นสายตาที่แฝงไปด้วย ‘เจตนาร้าย’ ของนายน้อยอินพอดิบพอดี แววตาเขาจึงเคร่งขรึมลงในทันใดอินหลิวเฟิง “…” ?นี่มันเรื่องบ้าบออะไรกัน โดนปรักปรำชัดๆนายน้อยที่อยากจะร้องไห้กำลังจะอธิบายอะไรทว่าต้าซือมิ่งเรียกชื่อแล้ว “กู้จื่อเฟิง หลิวเฟิง แล้วก็เอ้อร์เหมา ซีซี ยมราช พวกเจ้ามานี่”อินหลิวเฟิงเดินขึ้นหน้าด้วยสีหน้าจริงจังทันที “ต้าซือมิ่ง มีอะไรหรือ”
ซีหวังหมู่เกาศีรษะอย่างประหม่าแม้แต่เทพอัสนียังลอยลงมาจากตัวของเด็กน้อยและไปยืนพร้อมกับทุกคนแล้ว แม้ต้าซือมิ่งจะไม่ได้เรียกมันก็ตาม แต่มันก็ทำตามสัญชาติญาณเพราะว่าต้าซือมิ่งในบัดนี้แผ่ซ่านรัศมีผู้เหนือกว่าที่มิอาจมองเห็นได้ออกมารอบกาย ทำให้เทพกลุ่มนี้เคารพนับถือเขาโดยสัญชาติญาณแม้แต่เจ้าตัวน้อยเองก็พิงอกของท่านพ่อนิ่งไม่ขยับ เหมือนกับกลัวว่าจะถูกตี…ทว่าต้าซือมิ่งไม่ได้ตีลูก แต่มองไปที่ท่านแม่ยายและพี่ใหญ่ที่กำลังเดินมาทางเขาเยี่ยนจื่อเยี่ยยั
