เยี่ยนเสี่ยวเป่ำจับพ่อแม่ไว้และซ่อนไปข้ำงหลังแล้วแทบจะในเวลำเดียวกัน… มีควำมรู้สึกเหมือนสำยลมอ่อนๆ พัดผ่ำนข้ำงหน้ำเยี่ยนอวี๋ ท ำให้เยี่ยนอวี๋รู้ว่ำต้องมีสัตว์ประหลำดตัวหนึ่งผ่ำนหน้ำนำงไปแน่ๆควำมจริงก็เป็นดังเช่นนั้น เพรำะว่ำเมื่อเยี่ยนอวี๋รวบรวมตบะทั้งหมดไว้ในดวงตำ ในที่สุดนำงก็เห็นสิ่งมีชีวิตขนำดใหญ่เหมือนปลำไหลตัวหนึ่งก ำลังแหวกว่ำยอย่ำงเชื่องช้ำข้ำงหน้ำนำงเจ้ำสัตว์ประหลำดยักษ์ตัวนี้ท ำให้เด็กน้อยที่จับพ่อแม้ไว้อดอุทำนออกมำไม่ได้ “โหหห” ใหญ่มำก ใหญ่มำก ท ำอำหำร ต้องอร่อยมำกแน่ๆ…เมื่อคิดเช่นนี้… เยี่ยนเสี่ยวเป่ำน ้ำลำยไหลทันที เขำชี้ไปที่สัตว์ยักษ์ตัวนั้นพูดกับท่ำนพ่อเขำเสียงเล็กเสียงน้อยว่ำ “พ่อ เป่ำ อยำกกิน ข้ำวปลำ…”เยี่ยนอวี๋จะบอกว่ำเจ้ำตัวนี้กินไม่ได้ ถึงอย่ำงไรมันก็ไม่มีแม้แต่ร่ำงกำยแต่แล้วต้ำซือมิ่งพูดขึ้นว่ำ “เช่นนั้นเจ้ำเข้ำไปกัดค ำหนึ่ง ลองชิมดูว่ำรสชำติเป็นอย่ำงไร”“ไม่…” เยี่ยนอวี๋ก ำลังจะคัดค้ำน
“ขอรับ” เจ้ำตัวน้อยที่ตอบเสร็จก็โถมตัวออกไปและเกำะ ‘ปลำไหล’ ขนำดยักษ์นั่นไว้ได้ส ำเร็จ ก่อนจะ ‘หงับ’ กัดลงไปทันทีเยี่ยนอวี๋ “…”นำงเตรียมตัวรับเด็กน้อยและเข้ำไปปกป้องเขำแล้ว ถึงอย่ำงไรปลำไหลยักษ์นั่นก็ไม่ใช่สัตว์ที่รับมือด้วยง่ำยแน่นอนทว่ำเยี่ยนอวี๋พบในทันทีว่ำตนเองผิดไปแล้ว เพรำะว่ำลูกของนำงรับมือด้วยยำกยิ่งกว่ำ…ซู่หลังจำกถูกกัด ปลำไหลยักษ์สีด ำที่สะดุ้งทันที มันก็ไม่สำมำรถสะบัด
