เด็กน้อยออกไปได้เลยถึงอย่ำงไรเด็กน้อยที่กัดค ำหนึ่งแล้วพบว่ำปลำยักษ์หวำนมำกเขำก็ดูดกินทุกอย่ำงของปลำไหลยักษ์สีด ำอย่ำงบ้ำคลั่งด้วยควำมสำมำรถในกำรกินอันเหลือเฟือของเขำควำมเคลื่อนไหวนี้ ท ำให้เฟนเลย์ที่อยู่ ‘บนหลังมือ’ ของเด็กน้อยรู้สึกคุ้นแบบแปลกๆจิ๊ปลำไหลยักษ์ตัวนั้นถึงกับร้องเสียงหลง ในถ ้ำมรณะที่เงียบเหมือนเป่ำสำกแห่งนี้กลำยเป็นควำมเคลื่อนไหวที่พบเจอได้ยำกนักและยังดึงดูดสัตว์ประหลำดไม่น้อยมำ ‘มุงดู’
แต่สัตว์ประหลำดเหล่ำนั้นไม่ได้เข้ำมำใกล้ เหมือนกับแค่มุงดูด้วยสัญชำติญำณ และยังเรียงตัวเป็นวงกลมล้อมอยู่ด้ำนนอกไม่เพียงเท่ำนี้… สิ่งที่ท ำให้เยี่ยนอวี๋อึ้งมำกที่สุดคือลูกของนำงเพรำะว่ำเยี่ยนอวี๋สัมผัสได้ว่ำปลำไหลยักษ์ตัวนี้พยำยำมว่ำยหนีไปหลำยครั้ง แต่ถูกเด็กน้อยคว้ำกลับมำทุกครั้ง เขำไม่ยอมปล่อยให้ไปและไม่ปล่อยปำกด้วย ตั้งแต่ค ำแรกที่กัดลงเขำก็ไม่ได้ปล่อยอีกเลยซู๊ดๆเยี่ยนอวี๋ได้ยินเสียงดูดเอร็ดอร่อยของเด็กน้อยนุ่มนิ่มของนำง จู่ๆก็รู้สึกปลำไหลตัวนี้โชคร้ำยจริงๆ“ไม่รู้ว่ำจะมีปลำแบบนี้อีกหรือไม่” ต้ำซือมิ่งก ำลังคิดว่ำจะจับไว้สักสองสำมตัว ถึงอย่ำงไรก่อนหน้ำนี้เด็กน้อยก็สงเครำะห์วิญญำณไปมำกมำย ท ำให้เขำเสียพลังงำนไปมำก หำกไม่บ ำรุงดีๆ ตัวอำจจะหดกลับไปอีกเยี่ยนอวี๋ที่พูดไม่ออกอดถำมไม่ได้ว่ำ “ตอนเด็กเจ้ำก็กินอำหำรเช่นนี้หรือ”“…คงไม่ต่ำงเท่ำไร”เยี่ยนอวี๋ได้ยินน ้ำเสียงที่เจือควำมรู้สึกผิด นำง
