มองไปที่ชำยข้ำงกำยอย่ำงสงสัย กลับเห็นว่ำระหว่ำงคิ้วของเขำส่องแสงออกมำเล็กน้อยอีกแล้ว
หรงอี้เองก็สังเกตเห็น เขำจึงเดินเข้ำไปส่วนลึกกว่ำเดิมและในครำนี้นอกจำกส่วนลึกวิญญำณของเขำจะสั่นไหวแล้ว ยังเหมือนกับพยำยำมเตือนด้วย?เตือน?หรงอี้ที่หรี่ตำลงเล็กน้อยยิ่งอยำกเข้ำไปสัมผัสส่วนลึกของแดนมืดนิรันดร์ว่ำเป็นอย่ำงไรในครำนี้เอง…แม้ประสำทสัมผัสทั้งห้ำของเขำจะอ่อนแอมำก พลังสัมผัสที่เขำแผ่ซ่ำนออกมำยังคงกระตุ้น ‘ตัวเขำเอง’ อย่ำงเห็นได้ชัดในแดนมืดนิรันดร์วิ้งถ ้ำมรณะแดนมืดนิรันดร์สั่นไหวอีกครั้งในครำนี้… เยี่ยนอวี๋รับรู้ถึงแรงสั่นไหว เพรำะว่ำกำรสั่นไหวครั้งที่แล้วเบำมำก อีกทั้งแวดล้อมของสถำนที่แดนมรณะนี้ไม่เหมือนที่อื่นแรงสั่นไหวจึงยิ่งไม่ชัดเจนแต่ครำนี้ไม่เหมือนเดิมแล้วแรงสั่นสะเทือนนี้รุนแรงมำกรุนแรงมำก
ถึงกับท ำให้ไท่เฮ่ำพวกเขำที่อยู่ข้ำงนอกเกือบจะคิดว่ำถ ้ำมรณะแดนมืดนิรันดร์จะพังทลำยแล้ว“เกิดอะไรขึ้น” เจ้ำแม่หนี่ว์วำเสียงเปลี่ยน “หรือว่ำแม้แต่แดนมรณะก็ขังปฐมรำชินีเยี่ยนและเจ้ำแซ่หรงคนนั้นไม่ได้?”ไท่เฮ่ำเงียบ เขำสัมผัสต้นก ำเนิดของแรงสั่นไหวระลอกนี้ด้วยสีหน้ำเคร่งเครียด แต่เขำไม่สำมำรถสัมผัสถึงทุกอย่ำงในพื้นที่แดนมรณะได้ ดังนั้นจึงไร้ประโยชน์จักรพรรดิเซวียนหยวนก ำลังค่อยๆ สลำยไปแล้ว “ไท่เฮ่ำ ที่เหลือฝำกพวกเจ้ำด้วย ข้ำไปหำจวนซวีก่อนแล้ว”“เซวียนหยวน…” เจ้ำแม่หนี่ว์วำมองไปที่จักรพรรดิเซวียนหยวนอย่ำง
