อำลัยกู้จื่อเฟิงจึงสังเกตเห็นว่ำใบหน้ำของเซวียนหยวนก ำลังแตกร้ำว?ซีหวังหมู่และเทพอัสนีก็เห็นแล้ว ทว่ำ…“พวกเจ้ำเป็นอะไรไปกันแน่” ซีหวังหมู่ไม่เข้ำใจจริงๆ “พวกเจ้ำรู้หรือไม่ว่ำ ครำนั้นหลังจำกที่พวกเจ้ำตำยไป นำยท่ำนใช้ควำมพยำยำมมำกเพียงใดเพื่อค้นหำควำมเป็นไปได้ในกำรเกิดใหม่ให้พวกเจ้ำ? พวกเจ้ำน่ะสิเยี่ยมไปเลย เกิดใหม่แล้วก็มำแอบสมคบคิดเป็นศัตรูกับนำยท่ำน บัดนี้ยังต้องมำสูญเสียโอกำสในกำรเกิดใหม่เพรำะสิ่งนี้ พวกเจ้ำป่วยหรือไง”
“เจ้ำไม่เข้ำใจหรอก” จักรพรรดิเซวียนหยวนที่ก ำลังสลำย เขำมองซีหวังหมู่อย่ำงโศกเศร้ำ “และเจ้ำก็ไม่จ ำเป็นต้องเข้ำใจ พวกเรำจะท ำทุกอย่ำงให้กลับสู่ปกติในวันใดวันหนึ่ง ถึงครำนั้น… ปฐมรำชินีไม่อยู่ เจ้ำก็จะจ ำปฐมรำชินีผู้สร้ำงท่ำนนี้ไม่ได้อีก สวรรค์เก้ำชั้นฟ้ำจะลืมนำง นำงจะหำยสำบสูญไปอย่ำงสมบูรณ์ ถึงวันนั้น สวรรค์เก้ำชั้นฟ้ำจึงจะได้รับระเบียบและชีวิตนิรันดร์ได้อย่ำงแท้จริง”ค ำพูดเหล่ำนี้… ท ำให้ซีหวังหมู่แทบจะระเบิดอำรมณ์กู้จื่อเฟิงกลับถำมว่ำ “ดังนั้น พวกเจ้ำหรือที่วำงแผนกำรร่วงหล่นของปฐมรำชินีเมื่อสำมหมื่นปีก่อน”“ใช่…” จักรพรรดิเซวียนหยวนเว้นจังหวะครู่หนึ่ง จู่ๆ ก็พูดต่อว่ำ“แต่ก็ไม่ใช่ เรำถือว่ำเป็นผู้ผลักดันเท่ำนั้น ถึงอย่ำงไรปฐมรำชินีก็เป็นจุดเริ่มต้นของโลก หำกจะท ำให้นำงร่วงหล่นสมบูรณ์นั้นเป็นเรื่องไม่ง่ำย หำกไม่ใช่เพรำะเจ้ำแซ่หรงคนนั้นท ำลำยก ำแพงจักรวำล ท ำให้กฎของ
