พบว่าสถานการณ์ของฝ่ายหลังปกติดีมาก จึงวางใจลงครานี้เอง… ในหลุมศพเยี่ยนอวี๋สัมผัสถึงกลิ่นอายของเทพทั้งสี่ได้แจ่มชัดขึ้นเรื่อยๆ ไม่มีกลิ่นอายของเซวียนหยวนจริงๆ ด้วย แม้พวกเขาจะอำพรางอย่างไรนางก็รับรู้ได้“หาว…” เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่รู้สึกง่วงนอน เขาก็อ้าปากหาวในอ้อมอกของท่านพ่อต้าซือมิ่งที่ไล่ตามข้างหน้าไปจึงเริ่มกล่อมเด็กน้อยเข้านอน มือข้างหนึ่งตบหลังนุ่มนิ่มน้อยๆ ของลูกเป็นจังหวะเบาๆ
น ้าหนักที่อ่อนโยนและเท่าๆ กันของท่านพ่อเขาทำให้เด็กน้อยเคลิ้มหลับไปทันที ความมืดก็ไม่สามารถทำอะไรเขาได้จางอวิ๋นเมิ่งที่เห็นภาพเช่นนี้ นางก็พยักหน้าให้ตนเองนับครั้งไม่ถ้วนแล้วแม้จะพลาดการเลี้ยงดูบุตรสาวเติบโต จางอวิ๋นเมิ่งยังคงหวังว่าจะได้เห็นสามีที่บุตรสาวเลือกว่าเหมาะที่จะฝากฝังชีวิตที่เหลือให้ได้หรือไม่ หากได้ย่อมเป็นการดีที่สุด หากไม่ได้ แม้จะถูกบุตรสาวโกรธเกลียด สิ่งที่นางควรพูดก็ต้องพูด นี่คือหน้าที่ของผู้เป็นแม่แต่จนถึงบัดนี้ จางอวิ๋นเมิ่งนอกจากจะพอใจกับลูกเขยคนนี้แล้วก็มีแต่พอใจลูกเขยคนนี้… แม้จะอยู่ในสภาพแวดล้อมเช่นนี้ก็สามารถทำให้หลานชายน้อยผู้เฉลียวฉลาดหลับลึกอย่างสบายใจ เห็นได้ว่าเป็นคนจิตใจมั่นคงยิ่งนัก ความสามารถก็คงแข็งแกร่งยิ่งกว่าที่เขาแสดงให้เห็นจนถึงบัดนี้แน่นอน ถึงอย่างไรก็มีเพียงผู้แข็งแกร่งที่แท้จริงที่สามารถสงบสติอารมณ์ได้ในทุกสภาพแวดล้อม…ขณะที่จางอวิ๋นเมิ่ง ‘ทดสอบ’ ลูกเขยอีกครั้งเส
