จบ”อินหลิวเฟิง “…”พอเถอะ ถือเสียว่าเขาไม่เคยถาม
ซีหวังหมู่ที่ตั้งสติได้ มันก็มองเด็กน้อยด้วยตาเป็นประกาย “นายน้อยเก่งจังเลย”“อะ ไร” เด็กน้อยน่ารักน่าชังยังคงถามอย่างงุนงงเดิมทีซีหวังหมู่อยากจะอธิบาย แต่เยี่ยนอวี๋ห้ามมันไว้เยี่ยนอวี๋รู้ว่าพรสวรรค์ตอนนี้ของเด็กน้อยปลดปล่อยออกมาตามสถานการณ์โดยไม่รู้ตัว เขาใช้พลังตามอำเภอใจ หากบอกเขาแล้วจะดีใจ กลายเป็นว่าทำไม่ได้อีกดังนั้นเด็กน้องจึงส่งกลิ่นอายมรณะรอบทิศไปยังสวรรค์โดยไม่รู้ตัว ‘พา’ พ่อแม่และทุกคนเข้าไปในถ ้ามรณะอย่างง่ายดายและในถ ้ามรณะแห่งนี้ไม่ใช่ถ ้าธรรมดา มันเกิดจากถ ้าจำนวนนับไม่ถ้วนที่จัดเรียงอย่างประณีตในหุบเขาลึกในหลุมศพหุบเขาลึกจากสูงไปหาต ่า ดำดิ่งลงไปเรื่อยๆ เข้าไปสู่ความมืดมิดอย่างต่อเนื่องต้าซือมิ่งพูดขึ้นว่า “ตามความทรงจำของกระบี่ชิงหยวน ถ ้ามรณะแห่งนี้ตรงไปสู่แดนมืดนิรันดร์ ไร้ที่สิ้นสุด”“ไร้ที่สิ้นสุด?” อินหลิวเฟิงลางสังหรณ์ไม่ดี“อืม” ต้าซือมิ่งที่พยักหน้าก็อธิบายว่า “อย่างน้อยไท่เฮ่าพวกเขาก็ไม่เคยไปถึงจุดสิ้นสุด และที่แห่งนี้มีสิ่งมีชีวิตโบราณที่ไม่รู้จักด้วยส่วนใหญ่อยู่ในยุคเดียวกับซีซี”
“ดังนั้น… เท่ากับว่าเราไปตาย?” โลกีที่ทนไม่ไหวอีกครั้ง เขาก็รู้สึกโกรธตัวเองที่แหกคุกออกมา หากไม่หนีออกมา ตอนนี้เขาคงกินอิ่มนอนหลับอยู่ในคุกตำหนักสวรรค์อย่างสุขสบายทว่าไม่มีใครสนใจคำพูดของโลกี เยี่ยนอวี๋ถามขึ้นว่า “ข้าอยากรู้ว่าพวกเขา
