กน้อยที่ทำหน้าขึงขัง ดูน่าเกรงขามมากทว่าอินหลิวเฟิงรู้สึกอยากจะหัวเราะอย่างเดียว “ใช่แล้วๆ ท่านเสี่ยวเป่าผู้ศักดิ์สิทธิ์ ผมสั้นสวยจังเลย แวววาวมาก”“ฮี่…” เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่จู่ๆ หัวเราะเป็นพระศรีอริยะน้อยเปลี่ยนสีหน้ารวดเร็วจริงๆหรงอี้ลูบเจ้าลูกน่ารักน่าชัง คิดว่า “เสี่ยวเป่าอาจจะมีร่างกายที่ตรงกันข้ามกับข้า”“ผู้สร้าง? ร่างกายที่ตรงกันข้ามกับการทำลายล้าง” เยี่ยนอวี๋มองเด็กน้อยน่ารักน่าชัง รู้สึกว่าเป็นมีความเป็นไปได้มาก
ถึงอย่างไรนางก็เป็นผู้สร้าง เด็กน้อยจะเหมือนนางก็ไม่แปลกทว่า…“ไม่เหมือนเสียทีเดียว” เยี่ยนอวี๋จับมืออวบอ้วนของเด็กน้อยไว้รู้สึกได้ว่าพลังของเด็กน้อยสะอาดและใสมาก เหมือนกับว่าจะไม่เหมือนพลังของนางเสียทีเดียว“หมุนเวียนเปลี่ยนแปลงไม่รู้จบ” หรงอี้ที่เอ่ยขึ้นเบาๆ เขาก็รู้สึกว่าร่างกายของเด็กน้อยต้องมีความสามารถไม่รู้จบแน่นอน บางทีอาจจะเป็น…“ร่างอมตะ” หรงต้าซือมิ่งที่คาดเดาไปเองคิดว่าน่าจะเป็นเช่นนี้ถึงอย่างไรความสามารถของลูกของเขาคนนี้ก็สัมพันธ์กับการรักษาการฟื้นคืนชีพ การโปรดสัตว์ และการชำระล้าง“เช่นนั้น ข้าน้อยมีคำถามเล็กน้อย” อินหลิวเฟิงที่อดพูดขึ้นไม่ได้เขาก็อยากจะถามว่า “ท่านเสี่ยวเป่าก็จะสามารถปกป้องข้าชั่วชีวิตได้ใช่หรือไม่”“แน่นอน” ต้าซือมิ่งที่มีสีหน้าจริงจังพยักหน้า “ไม่ว่าเมื่อใด เจ้าจะไม่มีวันสูญเสียดวงจิต จะต้องถูกส่งเข้าสู่วงจรการเวียนว่ายตายเกิดอย่างไม่รู้
