ซือมิ่งแล้ว เด็กน้อยก็ถูกนางควักออกมายัดเข้าไปในแขนเสื้อของสามีแล้ว และยังถูกนางบ่นอีกครั้ง “เสี่ยวเป่า บอกกี่รอบแล้ว ตื่นเต้นทีไรห้ามถอดเสื้อผ้าท่านพ่อรูปงามของเจ้า”“ขอรับ…” เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่เหมือนจะจำได้แล้ว เขาก็กอดแขนของท่านพ่อเขาไว้แน่น “อ้ะ พ่อ ตีแมลงให้ตาย เร็วเข้า ใหญ่มาก จะกินเป่า อ้ะ อ้ะ…”ต้าซือมิ่งที่ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม เขาก็ปลอบเด็กน้อยด้วยการลูบพลางจูบภรรยาที่ช่วยจัดเสื้อผ้าให้เขาอยู่ตรงหน้า ใบหน้าของเขาตีความคำว่า ‘ความสุขอิ่มเอิบ’ คำนี้ได้อย่างถึงอกถึงใจ และยังกระซิบข้างหูภรรยาว่า “ให้ภรรยาถอด”เยี่ยนอวี๋ “…”กลับไปถอดแน่
…อินหลิวเฟิงถอยไปข้างหลังเงียบๆ รู้สึกตัวเองเป็นส่วนเกินจางอวิ๋นเมิ่งในครานี้ นางบินขึ้นไปบนท้องฟ้าแล้วชู่เพลิงนิพพานต้นกำเนิดอันเจิดจรัสบดขยี้แมลงสาบขนาดยักษ์ที่บินว่อนเต็มท้องฟ้าทันที พวกมันถูกทำลายจนร้องไม่หยุดก่อนจะสลายกลายเป็นควันสีดำ“ไม้ศักดิ์สิทธิ์อู๋ถง กวาดล้างสิ่งสกปรก” ทันทีที่เยี่ยนจื่อเยี่ยเอ่ยต้นอู๋ถงปรากฏกลางอากาศ มันเสริมพลังให้เพลิงนิพพานของมารดาจางอวิ๋นเมิ่งอย่างรวดเร็ว ทำให้เพลิงนิพพานลุกโชนโชติช่วงยิ่งขึ้นวี้ด หงส์ผีที่บินออกมาจากไม้อู๋ถงทยานออกไปกัดแมลงสาบขนาดยักษ์ตัวหนึ่งไว้ในครานี้ ก่อนจะบินลงไปข้างหน้าเยี่ยนอวี๋กู้จื่อเฟิงรีบเดินขึ้นหน้าไปดู อยากรู้หลักการการก่อตัวของเจ้าสิ่งมีชีวิตตัวนี้ ทว่าเขาเพิ่งเดินขึ้นไปซู่แมลงสาบขน
