่านจริงๆ ด้วย”“ออกมาแล้วจริงๆ หรือ” เฟนเลย์ไม่รู้ว่าจะพูดอะไรดีแล้ว ตามแบบแผนแล้วตัวเอกต้องปรากฏตัวช่วงสุดท้ายไม่ใช่หรือ ต้องทำให้ทุกคนร้อนรนและประหม่าไปหมดก่อนจึงจะถูกต้องสิทว่า… เดี๋ยวสิ มีบางอย่างผิดปกติเฟนเลย์มองนายน้อยของมันตัวผอมและเล็กขนาดเล็กกว่าอุ้งมือของมันด้วยซ ้า มันร้องโหยหวนทันที “นายน้อย ท่านเป็นอะไรไป”“ว๊าย” ซีหวังหมู่ก็ตะลึงงัน “คนอื่นเขายิ่งโตตัวยิ่งใหญ่ เหตุใดนายน้อยจึงยิ่งโตตัวยิ่งเล็กเล่า”จิ่วอิงพูดอย่างรู้แจ้งว่า “ไม่เป็นอะไรหรอก ไม่ใช่เรื่องใหญ่กรรมพันธุ์ครอบครัวน่ะ”
แต่มันเพิ่งจะพูดจบ เยี่ยนเสี่ยวเป่าก็ร้องไห้โฮเสียงดัง เพราะว่าเขาพบว่าตนเองออกมาแล้ว แต่ตัวกลับไม่ใหญ่ขึ้นเลย“แงงงง…” เยี่ยนเสี่ยวเป่าหลั่งน ้าตาแห่งความเศร้าโศกอีกครั้งเยี่ยนอวี๋มองต้าซือมิ่งอย่างไร้หนทาง “เหตุใดเสี่ยวเป่าไม่โตกลับมาเหมือนเดิมเล่า”เจ้าตัวน้อยที่มองท่านพ่อด้วยดวงตาที่เอ่อล้นไปด้วยน ้าตา เขาก็อยากจะรู้เหมือนกัน พูดไว้แล้วนี่ว่าเป่าออกมาจะกลับมาตัวใหญ่เหมือนเดิมหรงต้าซือมิ่งที่รับเด็กน้อยมา เขาก็ศึกษาเจ้าเด็กน้อยคนนี้ของเขาครู่หนึ่ง จากนั้นก็ตอบอย่างคลุมเครือว่า “อาจจะต้องรอสักครู่”“อ้ะเนะ?” เยี่ยนเสี่ยวเป่าอยากจะรู้ว่าต้องรอถึงเมื่อไหร่หรงอี้ที่รวบตัวเขาเข้ามาในอ้อมอกก็พูดขึ้นว่า “รีบร้อนไปทำไมตัวเล็กๆ แบบนี้ท่านแม่เจ้าชอบที่สุด นางชอบเจ้าตัวเล็กๆ ที่สุดเลย”“….ใช่จ๊ะ” เยี่ยนอวี๋ท
