ตัวเมียสักตัวหรือไม่หากลูกที่คลอดออกมาดีได้สักส่วนหนึ่งของนายน้อยก็คงมีความสุขมากแล้ว น่ารักจริงๆเลย หวานมากด้วย ช่างอบอุ่นจริงๆ…เยี่ยนอวี๋ผู้เป็น ‘ผู้ชนะในชีวิตจริง’ นางย่อมถูกเสียงเรียกเรียกจน‘ตื่น’ ขึ้นนางที่เดิมทีกำลังปรับลมปราณถูกเสียงเล็กเสียน้อยอันอ่อนโยนของเด็กน้อยปลุกตื่น นางจึงปรากฏตัวขึ้น“แม่” เยี่ยนเสี่ยวเป่าบินเข้าไปในอ้อมอกของท่านแม่ทันที “หายโกรธนะ…”
เยี่ยนอวี๋ที่ถูกเด็กน้อยโถมตัวเข้ามาหา นางก็จูบแก้มอวบอ้วนของเด็กน้อย “ใครบอกเสี่ยวเป่าว่าแม่โกรธหรือ พ่อเจ้าหรือ”เสี่ยวเป่างงงัน “ไม่ใช่ หรือ”เยี่ยนอวี๋เห็นสีหน้าของเด็กน้อยก็รู้ว่าเด็กน้อยเดาไปเอง แต่ในขณะที่นางถามเด็กน้อยก็อุ้มเด็กน้อยลงมาข้างกายสามีรูปงามแล้ว นางเห็นว่าเขายังหลับใหล สีหน้าขาวซีดราวกับกระดาษ นางเม้มปากแน่น“แค่ก…” ต้าซือมิ่งที่รู้สึกตัวลืมตาขึ้นอีกครั้งเยี่ยนอวี๋จับมือของเขาไว้ด้วยความปวดใจ “เหตุใดยังมาที่นี่อีกรอข้าที่สำนักชางอู๋ไม่ดีหรือ” สภาพเช่นนี้แล้วยังจะออกมา ทั้งยังต้องฝืนตัวเองให้ตื่น คงทรมานมากเยี่ยนอวี๋รู้สถานการณ์ของต้าซือมิ่งมาก นอกจากนางจะเดาทุกอย่างได้แล้ว ยังรู้ว่าทุกครั้งที่เขาตื่นขึ้นมาล้วนต้องฝืนบังคับตนเองต้าซือมิ่งเผยยิ้มทันที เขาจับมือของภรรยาไว้ “เจ้าปลาน้อย สมชื่อนี้จริงๆ เหตุใดจึงฉลาดเช่นนี้นะ แกล้งโง่หน่อยไม่ได้เลยหรือ ให้ข้าได้ง้อเจ้าบ้าง”เยี่ยนอวี๋ที่เดิมทีสงบนิ่ง ดวงตาแดงก
