่าเพราะคำพูดประโยคนี้ของเขา น ้าตาที่เอ่อในดวงตาก็ไหลลงข้างแก้ม
ภรรยาเป็นเช่นนี้ทำให้ต้าซือมิ่งโอบนางเข้ามาในอ้อมอกอย่างเจ็บปวดใจ “ไม่ร้อง ในเมื่อเจ้าเดาได้ว่านี่อาจจะเป็นชาติสุดท้ายของข้า เช่นนั้นเหตุใดเจ้าจึงทายไม่ได้ว่าข้ามีวิธีแก้ไข”“…” เยี่ยนอวี๋ชะงัก ลุกขึ้นนั่งและมองใบหน้าขาวซีดและอ่อนแอตรงหน้าด้วยสายตาเป็นประกาย “เจ้ามีหรือ”“กำลังคิด” ต้าซือมิ่งพูดเยี่ยนอวี๋อยากจะต่อยคนจริงๆ แต่เห็นแก่ชายคนนี้ที่จะไม่ไหวแล้วนางจะติดบัญชีไว้ก่อน“เกิดอะไย เป่า เป่าไม่เข้าใจ” เยี่ยนเสี่ยวเป่าร้อนรน รู้สึกว่าท่านพ่อและท่านแม่เขาไม่พูดกันดีๆ เขาฟังไม่รู้เรื่องด้วย น่าหงุดหงิดจริงๆหรงอี้ที่เห็นภรรยารู้สึกกึ่งดีใจกึ่งหงุดหงิด เขาก็ยิ้ม ขณะเดียวกันก็ยื่นมือไปเช็ดน ้าตาบริเวณหางตาของภรรยา “หากเจ้าจะทำให้แอตแลนและสวรรค์เก้าชั้นฟ้า รวมถึงจักรวาลทางเหนือทั้งจักรวาลกลับเข้าที่ สำหรับข้าในตอนนี้แล้วมีแต่จะยิ่งแย่”“โกหกข้า” เยี่ยนอวี๋เชื่อว่าชายคนนี้กำลังหลอกนางอีกครั้งหรงอี้หัวเราะ ดวงตาเป็นประกาย “ภรรยาของข้าฉลาดจริงๆ ข้าโกหกอะไรเจ้าก็รู้หมด เช่นนั้นต่อไปข้าจะไม่พูดปดอีกแล้ว”เยี่ยนอวี๋พูดเสียงเย็นชา “เจ้ารู้ก็ดี”
“ก็ได้ ไม่เอาใจเจ้าแล้ว พูดตามตรง” หรงอี้ที่ลูบคลำใบหน้าเนียนนุ่มของภรรยา เขาก็พ่นลมหายใจออกมาเบาๆ “ข้าเดาว่า พลังต้องห้ามที่ข้าได้รับในตอนนี้ยังไม่ครบ”เยี่ยนอวี๋เบิกตาโต เด็กน้อยที่อยู่ในอ้อมอ
