เฟิงรู้ดีว่าเหตุใดหยวนสื่อเทียนจุนจึงอาเจียนเป็นเลือด ก่อนหน้านี้เขาอาเจียนเป็นเลือดหลายครั้งก็เพราะทำนายต้าซือมิ่งท่านนี้ แต่เขาก็ยังจะทำนาย ดังนั้นกู้จื่อเฟิงจึงให้ข้อสรุปอย่างหนึ่งแก่เยี่ยนอวี๋ได้อย่างแจ่มแจ้งว่า “ปฐมราชินีเยี่ยน หากท่านเป็นห่วงความเป็นความตายของเขา ข้าบอกท่านได้เพียงว่า เขาจะไม่ตาย เขามีชะตาชีวิตที่แม้แต่ท่านก็มิอาจจินตนาการถึงได้”
คำพูดนี้ทำให้เยี่ยนอวี๋หรี่ตาลงครู่หนึ่ง ครั้นจะถามในรายละเอียดทว่า… ต้าซือมิ่งลืมตาขึ้นแล้วและยังจับมือของภรรยาที่ยังคงจับข้อมือของเขาไว้ “เสี่ยวอวี๋เอ๋อร์”เยี่ยนอวี๋จึงหันกลับมามองต้าซือมิ่ง “ข้าอยู่นี่”“พ่อ?” เด็กน้อยก็รีบเงยหน้ามองท่านพ่อของเขา “หาย?”ต้าซือมิ่งค่อยๆ ออกแรงกอดเด็กน้อยที่ระมัดระวังเข้ามาในอ้อมกอด ในขณะเดียวกันมือข้างหนึ่งก็โอบเอวของภรรยาไว้ มองไปที่กู้จื่อเฟิง… และคนอื่นๆจากนั้นเยี่ยนอวี๋ก็เข้าใจเขาแล้ว “พวกเจ้าออกไปก่อน”“นี่…” เดิมทีเยี่ยนชิงวางใจไม่ลง แต่เยี่ยนหงชวนลากเขาไปด้วยแล้วส่วนคนที่เหลือย่อมถูกจิ่วอิงไล่ออกไป และตัวมันเองก็ออกไปแล้วหลังจากที่ทุกคนออกไปแล้ว เยี่ยนอวี๋ก็ถามขึ้นว่า “ไปหมดแล้วบอกข้าได้หรือยังว่าเจ้าเป็นอะไร”“ใช่! เป็น อะไย” เยี่ยนเสี่ยวเป่าถามด้วยเสียงสะอึกสะอื้นต้าซือมิ่งหยิกแก้มของเด็กน้อยเบาๆ อย่างหมั่นเขี้ยว “ร้องไห้แบบนี้ยังจะฝากให้เจ้าช่วยได้รึ”
“เชอะ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าเช็ดน ้าตาของตนจน
