กข้างหนึ่งเปลื้องเสื้อผ้าของตนเองทว่า… ขณะที่นางกำลังร้องไห้ เยี่ยนอวี๋ก็ปรากฏเหนือแท่นบูชาของกรมแสงสว่างแล้วนัยน์ตาเด็กน้อยมีแสงวาบผ่าน เขาชี้ลงไปข้างล่าง “พ่อ?” เขารู้สึกเหมือนกับว่าได้กลิ่นอายของท่านพ่อรูปงามของเขาแล้ว? อยู่ข้างล่างนี่เอง?เยี่ยนอวี๋เองก็รับรู้ถึงแล้ว ข้างใต้เท้าของนางมีพลังลี้ลับที่เก่าแก่มาก นางหลับตาลงด้วยสัญชาติญาณ เพื่อสัมผัสว่าต้องเข้าไปอย่างไร ทว่าขณะที่นางหลับตาลงนั่นเอง…“น้องสะใภ้” กู้จื่อเฟิงปรากฏตัวขึ้นเขาเรียก ‘น้องสะใภ้’ เพียงคำเดียว ทำเอาเยี่ยนอวี๋ชะงักงัน ทว่านางไม่ได้ลืมตาขึ้น นางยังคงส่งกระแสจิตคอยสัมผัสความอัศจรรย์ของแท่นบูชาเพื่อค้นหาวิธีการฝ่าเข้าไปอย่างตั้งใจกู้จื่อเฟิงเองก็ดูเหมือนจะไม่รีบ เขาถอนหายใจพูดว่า “เฮ้อน้องสะใภ้ เจ้าอย่าเสียแรงเปล่าที่นี่เลย ข้างใต้ที่แห่งนี้คือแหล่งศักดิ์สิทธิ์ของแอตแลน นอกจากเทพีมิคาเอลแล้วก็ไม่มีใครเข้าไปได้”
คำพูดนี้… เยี่ยนอวี๋ยังไม่ได้พูดอะไร เยี่ยนเสี่ยวเป่าก็ถลึงตามองเขา “เลว ไม่ใช่ ลุงงาม”กู้จื่อเฟิงยิ้มบางๆ “เสี่ยวเป่า ข้าไม่ใช่ท่านลุงงามของเจ้าได้อย่างไร ข้ายังจำได้ว่าครั้งแรกที่เจอเจ้า เจ้ายังพูดไม่เป็นเลย ท่านแม่เจ้ายังป้อนอาหารเหลวให้เจ้าอยู่เลย”เรื่องเหล่านี้คือความจริง เยี่ยนเสี่ยวเป่าผู้มีความจำเป็นเลิศจำได้แต่ว่า…“ยังไงก็ ไม่ใช่”เยี่ยนเสี่ยวเป่ามือเท้าเอว ต้องการบอกว่าไม่ใช่คนหลงกลง่าย“คิดจะหลอกเป
