ึกคิดของเขา จะเห็นว่า…ในภาพนึกคิดของเจ้าตัวน้อย ผู้ที่ปรากฏตัวไม่ใช่ต้าซือมิ่งผมสีแดงแต่คือต้าซือมิ่งผมสีดำในบัดนี้ แม้แต่ชั้นแสงรอบกายเขาก็ยังเหมือนกัน เป็นสีม่วงเจือแสงหลากสีทว่าต้าซือมิ่งเช่นนี้ เขายังคงไม่ตื่น ทำเอาเยี่ยนเสี่ยวเป่าที่ ‘เห็น’โมโหสุดขีด อยากจะตีพ่อเขาสักทีแต่แล้ว…“จักรพรรดิแอตแลนเสด็จ!”
เสียงประกาศดังก้องภูเขาและท้องทะเล ตั้งแต่ที่จักรพรรดิแอตแลนกำลังจะเสด็จมาถึงปราสาทองค์หญิงก็ดังกังวาล ทำเอาเยี่ยนเสี่ยวเป่าที่จดจ่อกับการคิดถึงท่านพ่อตกใจ แสงสีขาวที่ล้อมรอบตัวเขาหายไปในทันทีเยี่ยนอวี๋จูบศีรษะเด็กน้อยเบาๆ “เสี่ยวเป่าไม่กลัว ไม่เป็นไรนะ แม่อยู่นี่”“แม่…” เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่ตกใจก็กอดคอท่านแม่ไว้แน่น หดตัวอยู่ในซอกคอนาง ร่างน้อยๆ ของเขายังแข็งเกร็ง เห็นได้ชัดว่าก่อนหน้านี้เพ่งสมาธิมากเกินไปจึงตกใจกับเสียงที่จู่ๆ ดังลั่นเช่นนี้เยี่ยนอวี๋ลูบหลังเด็กน้อยเบาๆ “ไม่เป็นไรนะ ไม่เป็นไร”“เจ้าพวกบัดซบ!” จิ่วอิงโมโหมาก “ทำเสี่ยวเป่าตกใจ ข้าจะไม่กินพวกเขาในคราวเดียว ต้องค่อยๆ กัดแทะลิ้มลอง!”ซีหวังหมู่ก็ไม่พอใจ โยนเอเลน่าในมือลงบนพื้นจนเกิดเสียงปะทะเสียงดัง เจ็บจนนางฟื้นขึ้นมาเอเลน่าที่ฟื้นขึ้นมาพลันรู้สึกเจ็บแปลบไปทั่วทั้งร่าง นางขยับร่างกายเล็กน้อยด้วยสัญชาติญาณ ยังขานเรียกอย่างร้อนรนว่า“หรง! หรง…”เพี๊ยะ! ซีหวังหมู่ฟาดฝ่ามือลงไปทันที “ขยะแขยง!”
จักรพรรดิแอตแลนที่เพิ่งเสด็จมาถึ
